[Η Νύχτα Yard Gal] της Rebecca Prichard, από το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών

[Η Νύχτα Yard Gal] της Rebecca Prichard, από το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών

  •  
  •  

Σκηνοθεσία: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ
Παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ | ΛΙΛΗ ΤΣΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse,
X Dream, Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta,
Yann Tiersen, Αrcade Fire
Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Μετάφραση: Anna Holloway

Διάρκεια: 90′

 

Λίγα Λόγια για το έργο

Όπως αποφαίνεται το πρόγραμμα της παράστασης:”Η Νύχτα είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική φουτουριστική παράσταση για το άμεσο μέλλον. Μια παρέα κοριτσιών αρνούνται όλους τους επιβεβλημένους κανόνες και ζουν μόνο την Νύχτα αναζητώντας τρόπους για να βγάζουν χρήματα χωρίς να δουλεύουν, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να δοκιμάσουν όλες τις ουσίες χωρίς να πεθάνουν, να διαπράξουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να συλληφθούν. Με αυτό τον τρόπο διαγράφουν μια απελπισμένη διαδρομή που μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση, τα αδιέξοδα και την θλιβερή βία της ζωής των νέων ανθρώπων σήμερα.”.

 

Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στο είδος του  In your face theatre (θέατρο στα μούτρα). Ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, επιπλέον, ονομάστηκε και new brutalism (νέα βαρβαρότητα), θέλωντας έτσι να τονίσει ότι είναι ένα θέατρο που έχει ως σκοπό να προκαλέσει και να επιτεθεί στο κοινό για να χτυπήσει κόκκινο στις συνειδήσεις του λαού. Ωστόσο,μιλάει με σοκαριστικό και ωμό τρόπο,  καταστρέφοντας έτσι κάθε ταμπού και προκαταλήψεις, δίνει την αίσθηση στο κοινό ότι χάνει το σταθερό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του.  Πολύ περισσότερο, λέει την αλήθεια πέρα από ο,τιδήποτε ψεύτικο ωθώντας στα άκρα με σκοπό την αναθεώρηση των αξιών της κοινωνίας μας.  Βασικό του στοιχείο το άκομψο λεξιλόγιο, οι κυνικοί χαρακτήρες, η βία επί σκηνής και οι συνήθως «ύποπτοι» νεολαίοι. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του in your face theatre είναι η Σάρα Κέιν που εμφανίστηκε γύρω στη δεκαετία του 90.

 

Η Παράσταση

Ο Τάσος Σαγρής υπογράφει υπό την καλλιτεχνική σφραγίδα του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών (www.theinstitute.info) μια παράσταση κινηματογραφική. Οι βίντεο προβολές ,της Άλκηστις Καφετζή και της Void Optical Art Laboratory, καθώς και η μουσική των: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream, Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire, στάθηκαν συν-δημιουργοί και έφτιαξαν μια παράσταση άκρως ταξιδιάρικη, παρά την σκληρή της θεματολογία.

Από την μία, η  Σίσσυ Δουτσίου απλώνεται στον χώρο ως μια προσωπογραφία ευρωπαικής κινηματογραφικής φινέτσας, από τα πρώτα λεπτά της σκηνικής της παρουσίας (ήδη από την αρχική προβολή του βίντεο). Η έντασή του ρόλου της έβγαινε από την φωνή ακόμα και από την άκρη των δαχτύλων της. Με γαλλική φινέτσα έμπαινε σε κορμί ναρκομανή, εύθραστη και διέκρινες μια αλλόκοτη, γοητευτική φιγούρα να παίζει μπρος στα μάτια σου. Υποκριτική διάφανη, ρεαλιστική τόσο θεατρική όσο και κινηματογραφική,που με μαεστρία προέδιδε η παρουσία της.  Η Λίλη Τσεσματζόγλου, από την άλλη, απέδιδε με την σκηνική της παρουσία μια πορνογραφική μαιτρ της κοκαϊνης στον δικό της ρόλο. Το βίντεο που την παρουσιαζει κατά την διάρκεια της παράστασης μια ερωτική σκηνή ταυτόχρονα με δυο άντρες- για να βγάλει την δόση της- υπογραμμίζει με μια ρεαλιστική ,καπώς ωμή ματιά την σκοτεινή της ψυχοσύνθεση.

Τα σκηνικά και η ενδυματολογία του Κenny Mac Lellan, λιτά και σκοτεινά όπως αρμόζει σε μια τέτοια παράσταση για να μην φορτώνει επιπλέον το έργο. Οι ήπιοι φωτισμοί του Γιώργου Παπανδρικόπουλου υπογραμμίζουν την ατμόσφαιρα της παράστασης, ενίοτε ως ψυχολογική ένδυση, στην εξομολογητική και ανακριτική διάθεση στα πρόσωπα των πρωταγονιστριών, είτε ως φόντο σε νάιτ κλάμπ της πόλης.

Η μόνη ένσταση που θα μπορούσε να υπάρχει είναι όταν σε μια θεατρική παράσταη μπαίνει ολόκληρο το θεατρικό έργο και, βέβαια,  όταν αυτό είναι εκτενές, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση, ελλοχεύει ο κίνδυνος να κουράσει τον θεατή. Ιδιαίτερα όταν θίγει ζητήματα όπως αυτών των ναρκωτικών και της βίας. Πάντα μια καλή μεταφορά του κειμένου σώζει τα κακώς κείμενα, αποδίδει, και ωστόσο, κρατάει τους θεατές, ακόμα και τους ηθοποιούς σε μια εγρήγορση, δεν θολώνει τον πνευματικό και ψυχαγωγικό κόσμο του θεατή. Σε μια θεατρική παράσταση ,ακόμα και όταν πρόκειται για ένα δράμα, υπάρχει η τέρψη που προέρχεται από μια αντίληψη και από μια πνευματική τοποθέτηση του θεατή που αποκομίζει από το θεατρικό του ταξίδι, όλα επιτελούν έναν παιδευτικό ρόλο στο θέατρο.

  • Μαρία-Ευθυμία Γιαννάτου (θεατρολόγος)
Σχολιάστε υπεύθυνα: