[Είδα το σώμα μου,] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

[Είδα το σώμα μου,] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

  •  
  •  




αερόστατο,
πάνω από νεκρή γη.
Στο δεξί μου χέρι καρφίτσα,
στ’ αριστερό μπάλωμα.
Τους ζήτησα
να μου τα δέσουν πίσω απ’ την πλάτη.
Είδα,
και εκείνους.
Να σ’ ανοίγουν σαν ηλιοτρόπιο.
Να αφαιρούν χειρουργικά τον πυρήνα.
Να κλέβουν,
ό,τι είχες
φωτεινότερο.

Όταν τελείωσαν μαζί σου,
ξαπλωμένο σε κάποια εχθρική, για το δέρμα σου, επιφάνεια,
σ’ έσπρωξαν ως το πίσω μέρος
ενός κακόγουστου δωματίου.
Τράβηξαν και τις κουρτίνες
(με κάθε επισημότητα).
Σε είδα,
να χαμογελάς πλατιά

και να μαραίνεσαι.
Αργά.

Τότε ήταν,
που απαίτησα να μου λύσουν τα χέρια.
Αρνήθηκαν κατηγορηματικά.
Μου είπαν,
πως έσφαλα.
Πως ξέχασα να σε χαρακτηρίσω,
απ’ τους παράγοντες που σ’ οδήγησαν εδώ.
Πως παρέλειψα να παρακολουθήσω την διάλεξη,
περί αμφισημίας του τέλους.
Πως στην ευτυχία ποντάρουν οι αδύναμοι.
Πως ήταν παράλογο να

τα

νιώθω

Όλα.

Και αυτό το τελευταίο,
ήταν σίγουρα το χειρότερο.
Οπωσδήποτε έσφαλα.
Βρέθηκα στο πιο βρώμικο μέρος,
στην πιο θλιβερή στιγμή του
και

έμεινα.



Έργο: Tibor Lazar

Σχολιάστε υπεύθυνα: