[Κενό] της Νομικής Μεϊμάρη

[Κενό] της Νομικής Μεϊμάρη

  •  
  •  




Κενό. Κ-ε-ν-ό. Το τίποτα. Η απουσία. Η απομόνωση. Όπως και να γραφεί, δε μπορεί
ν’ αλλάξει, να γλυκάνει λίγο βρε παιδί μου. Να ακούγεται έστω και ‘’κατ’
ευφημισμόν’’ αλλιότικο. Όπως και να το κάνουμε, ένας ‘’δύσκολος αγώνας’’, ηχεί
καλύτερα από μια ‘’βέβαιη ήττα’’.

Αλλά όχι. Το κενό, δε σου κάνει αυτή τη χάρη. Τέσσερα μικρά, αδιάφορα, θα τα
έλεγες γράμματα που όμως αν γραφούν μ’ αυτή τη σειρά και ακόμα περισσότερο,
αν ακολουθηθούν από μία εξίσου μικρή λέξη, τότε παίρνουν σάρκα και οστά.
Γίνονται Κενό Μου-( ή Σου,Του και πάει λέγοντας)- και παίρνουν σταδιακά τη δική
Σου σάρκα και τα δικά Σου οστά.

Σε κατασπαράζουν˙ σε αδειάζουν˙ γυροφέρνουν μέσα σου και σου υπενθυμίζουν
αέναα για αυτή τη φλόγα που ‘χει σβήσει. Τη δύναμη που έχει χαθεί. Τη μουσική
που σώπασε. Τις προσδοκίες που ξεθώριασαν. Τα όνειρα που πλέον και ‘συ
πίστεψες πως θα παραμείνουν όνειρα. Σου υπενθυμίζουν στις στιγμές της σιωπής,
πως η ελπίδα χάθηκε, πως δεν οφελεί πια καμια προσπάθεια.

Αυτό το κενό, για να γίνει από ‘’τίποτα’’, ‘’κάτι’’, πρέπει (υποθέτω) να σε διαλύσει.
Να φάει όλα σου τα αποθέματα, να σε ισοπεδώσει, να νιώσεις ότι δεν έχεις πια
τίποτα. Και τότε, σε μια στροφή του μυαλού, σε μια κοφτή ανάσα, σε ένα κλείσιμο
των βλεφάρων να αποφασίσεις, πως φτάνει πια! Πως ήταν τροχός και έκανε τον
κύκλο του, μια αγκάθινη κορδέλα που σιγά-σιγά πλεκόταν και έγινε στεφάνι.

Ένα ασφυκτικό στεφάνι, που τώρα εσύ, με το θάρρος που απέκτησες, τώρα εσύ που
άδειασες και θες (!) να ξαναγεμίσεις, τώρα εσύ και μόνο εσύ, θα πάρεις το σπίρτο
που ‘χεις φυλαγμένο -κι ας μην το ξέρες- και θα το κάψεις. Θα το κάνεις στάχτη και
μες την παραζάλη των καπνών, θα χορέψεις τον πρώτο σου-μετά από καιρό- χορό,
θα γευτείς τη γλυκιά, την ολοκληρωτική σου αναγέννηση.



Έργο: Φωτεινή Χαμιντιέλη

Σχολιάστε υπεύθυνα: