[Απόπειρες ζωής] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Απόπειρες ζωής] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

  •  
  •  




τρελά σφυρίζει ο άνεμος
βουβά ουρλιάζει η πανσέληνος
το δάκρυ της ματώνει τα μάτια μου.
Τρέχεις γυμνός μέσα της.

Όλα γίναν εικόνες.
Το ποτάμι κυλάει ανυποψίαστο
βουτάς μέσα του και το γεμίζεις τύψεις.

Και κείνο το κυκλάμινο
μαραμένη αθωότητα γίνηκε.

Μιλάς σαν τον Οθέλο, τρελή η ματιά σου
την καρφώνεις στο λαιμό μου
την αδικία θέλεις να πνίξεις.

Τώρα που όλα γίναν μωβ κυκλάμινα
τώρα που όλα γίναν υγρά μάτια
ευθύνες και μεταμέλεια.

Τώρα πως να τυφλωθεί ο Οιδίποδας
που τα γυμνά του χέρια
λιώνουν σιγά – σιγά.

Η μούζα αλλάζει πρόσωπο
αλλάζει, γίνεται κάτι που δε γνωρίζει
ουσία – φως – σπέρμα.

Δε μπορώ να μιλήσω
δεν έχει ήχο η φωνή μου
δεν έχει ροή η σκέψη μου.
Εικόνες
τα μάτια – βουβά τα μάτια σου στέκουν
Δε βλέπω

τα κάγκελα – μεγαλώνουν τα κάγκελα
δε βλέπω.
Ανυψώνομαι, μα δε με βλέπεις.
Δε βλέπω.

Το φως, μου πληγώνει τα μάτια.
”δε σε είδα” μου λες, ”που ήσουν”
τα κάγκελα, το φως, εικόνες.
Η μούσα αλλάζει υπόσταση
αλλάζει πρόσωπο
γίνεται κάτι που δεν γνωρίζει.
Απόπειρες ζωής
τα θύματα αμέτρητα ψυχοραγούν.



Έργο: Άννα Ζάχου

Σχολιάστε υπεύθυνα: