Λογοτεχνία

  •  
  •  

|Ο ΜΟΝΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ| του Νίκου Μπακιού

|Ο ΜΟΝΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ| του Νίκου Μπακιού

Στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών βρέθηκε μπροστά στον τάφο ενός ποιητή. Στη μαρμάρινη πλάκα διάβασε χαραγμένες τις παρακάτω λέξεις: «Κάποτε θα ξανάρθω. Είμαι ο μόνος κληρονόμος κι η κατοικία μου είναι παντού όπου κοιτώ». Στη συνέχεια, ρώτησε διάφορους γνωστούς του για τη σημασία αυτών των λέξεων. Άκουσε απόψεις, αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε απόλυτα. Κάποιος του...

|Νεκροφίλημα| της Μαρισόφης Αργυροπούλου

|Νεκροφίλημα| της Μαρισόφης Αργυροπούλου

Ακούς ποτέ όσα σου λέω; Ο ουρανός ζητάει πάντοτε περισσότερα απ’ όσα είμαστε ικανοί να δώσουμε. Τώρα το διαπιστώνω. Α, όχι, σε παρακαλώ! Δε φοβάμαι τον θάνατο! Πώς να τον φοβηθώ; Είμαι ήδη νεκρός. Χρόνια τώρα. Δε τον φοβάμαι! Πώς να φοβηθώ κάτι που καθημερινά αντικρύζω; Ο θάνατος είναι πάντοτε παρών ακόμη και στις πιο...

|Η ΠΕΙΝΑ| της Παρασκευής Μάρκου

|Η ΠΕΙΝΑ| της Παρασκευής Μάρκου

-Συγνώμη, έχετε ώρα; Κάνω στροφή της κεφαλής μου σχεδόν 90° και απαντώ: -Φυσικά, είναι 11 και 10. -Σας ευχαριστώ πολύ! Απάντησε με περισσή γαλήνη μια κυρία, ώριμης ηλικίας, ωστόσο καλοστεκούμενη. Όρθια, δίπλα από την έξοδο γνωστού πολυκαταστήματος της πόλης, με το δεξί χέρι προτεταμένο και την παλάμη ανοικτή σε στάση επαιτείας. Τα μαλλιά της προ...

|Στον εσωτερικό εαυτό μου| του Σωτήρη Διαμάντη

|Στον εσωτερικό εαυτό μου| του Σωτήρη Διαμάντη

– Όπως καταλαβαίνεις σου έχω θυμώσει και σου έχω θυμώσει αρκετά, πολύ θα έλεγα, είσαι περίεργος τύπος νομίζεις ότι είσαι καλύτερος απ όλους και ότι όλοι χρειάζονται εσένα και κανέναν άλλο, νομίζεις ότι είσαι δυνατός και βάζεις τα προβλήματα όλων των άλλων κάτω από εσένα. Λες δεν βαριέσαι και παίρνεις υπό την σκέπη σου ακόμα...

|ΣΥΝΕΔΡΙΑ 23| του Θανάση Πάνου

|ΣΥΝΕΔΡΙΑ 23| του Θανάση Πάνου

Δεν μου αρέσει η μυρωδιά των ανθρώπων γιατρέ μου και δεν μιλώ μόνο για πολυσύχναστα μέρη. Μερικές φορές μάλιστα όταν είναι κατά καιρούς γύρω μου και πολλές άλλες φορές μακριά μου, όταν τους σκέπτομαι να χλευάζουν ή αγναντεύοντας τα δημιουργήματα τους να μιλούν όλοι μαζί, η ανάσα, ο ιδρώτας και αυτή η μυρωδιά τους είναι...

|Μην χάνεσαι| του Νικόλαου Stephen Hawking

|Μην χάνεσαι| του Νικόλαου Stephen Hawking

Είχαμε ραντεβού μετά τη δουλειά. Είχα καιρό να τον δω. Φίλος από παλιά. Φτάνει στο μαγαζί. Πιεσμένος αγχωμένος με ένα υπέροχο κουστούμι και ακριβά παπούτσια. Που είσαι, ρε μαλάκα; Χαθήκαμε μου λέει. Τον παίρνω αγκαλιά. Καθόμαστε. Δεν βγάζει άχνα. Παίζει με το κινητό του. Μιλάω με ένα γκομενάκι μου λέει. Αφού τον αφήνω να μου...

|Μεσημεριανή έκλειψη| του Βασίλη Μπαρούτη

|Μεσημεριανή έκλειψη| του Βασίλη Μπαρούτη

Ένας έφηβος ήλιος ξυπνάει απότομα κατά το μεσημέρι και βγαίνει κόκκινος στη βεράντα, τα μάτια του είναι θολωμένα και μισόκλειστα, δεν βλέπει καλά καλά μπροστά του. Το κεφάλι του το νιώθει δέκα τόνους αλλά και τα πόδια του βαριά, ίσα που τον πηγαίνουν. Δείχνει να βιάζεται, καταλαβαίνει ότι είναι μεσημέρι και όλος ο κόσμος τον...

[Με τα ίδια παπούτσια], της Βάσως Καψώνα

[Με τα ίδια παπούτσια], της Βάσως Καψώνα

Το στενάκι της οδού Απόλλωνος διόλου δεν έμοιαζε με τα υπόλοιπα στενάκια του κόσμου. Συνήθως, τα στενά δρομάκια απλώνουν τα πολύ μακριά, πολύ αδύνατα χέρια τους για να καλέσουν τους κατοίκους της στενότητάς τους κοντά, προσφέροντάς τους την αίσθηση του ανήκειν σε αντάλλαγμα για ένα κτητικό –και συνάμα στοργικό- «μας» που υιοθετείται απ’ αυτούς (ο...

[Ο αναρχικός του στρατοπέδου] του Θανάση Πάνου

[Ο αναρχικός του στρατοπέδου] του Θανάση Πάνου

Τοκ-τοκ..(σιγανό μα πάρα πολύ σιγανό χτύπημα πόρτας) -Ναι… -Λαμβάνω την τιμή κύριε διοικητά να αναφέρω πως η πρώτη ημέρα εκπαίδευσης των νεοσυλλέκτων ολοκληρώθηκε καλώς… – Καλώς όλα, λοχίαα; Έπεσαν όλοι ξεροί; – Μάλιστα κύριε Διοικητά, εκτός από έναν. -Πως ένας; τι ένας; είσαι ελλιπής Λοχία; -Τους έκανα χωρίς διακοπή όλες τις ασκήσεις κύριε Διοικητά! -Λαγουδάκια...

[‘Ενα βήμα μπρος, μια ζωή πίσω] της Βάσως Καψώνα

[‘Ενα βήμα μπρος, μια ζωή πίσω] της Βάσως Καψώνα

Η κηδεία μού φάνηκε ότι κράτησε λιγότερο απ’ όσο συνήθως. Στην εκκλησία, γύρω από το φέρετρο οι πιο στενοί συγγενείς, οι κόρες του και οι γαμπροί, ο γιος του και η νύφη, και μερικά εγγόνια. Η δεύτερη κόρη χάιδευε συχνά το παγωμένο κεφάλι του πατέρα της –ήταν η αδυναμία του, το χαϊδεμένο του παιδί. Κάποιοι...

[Ο ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ] του Θανάση Πάνου

[Ο ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ] του Θανάση Πάνου

-Μπαμπάκο γιατί είμαι έτσι; -Γιατί δεν έχεις μάνα junior. -Και πως γεννήθηκα τότε ρε πατέλα; -Δεν γεννήθηκες, νυχτερίδα σε έφερε. -Δεν είμαι αγγελάκι να πιστεύω σε συλλήψεις χωρίς σεξ, μίλα μου ρε πατέρα, πώς να πιστέψω ότι εσύ το πρότυπό μου δε γνώρισες την σεξουαλική μαγεία μέχρι σημείου να βιάσεις και να αφήσεις έγκυο την...

[Πωλ  Κρισνοβεκ] του Σωτήρη Διαμάντη

[Πωλ Κρισνοβεκ] του Σωτήρη Διαμάντη

Το τηλέφωνο άρχισε να στριγγλίζει. Ο Πωλ άνοιξε τα μάτια του και άπλωσε το χέρι του και το έπιασε. Το έβαλε με δυσκολία στο αυτί του ενώ ψέλλιζε μερικές βρισιές. – Πρέπει να έρθετε αμέσως. Ακούστηκε από μέσα. – Που; Ρώτησε ο Πωλ κοφτά και φανερά νευριασμένος. Πήρε την απάντηση του και κοφτά ξανά είπε...

[Ένα πρωινό μαζί σου] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

[Ένα πρωινό μαζί σου] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

Άνοιξε αργά τα μάτια της. Είχε ξεχάσει να κλείσει τα παντζούρια χθες το βράδυ, και οι ακτίνες του ήλιου που αντανακλούσαν στα βρώμικα τζάμια της απέναντι πολυκατοικίας την έλουζαν ολόκληρη. Κοίταξε την ώρα. 10.15 Έπρεπε να είχε σηκωθεί δυο ώρες νωρίτερα. Ήταν Δευτέρα και έπρεπε να βιαστεί. Είχε να διαβάσει και μετά να πάει στο...

[Σχεδιάσματα (Work in Progress)] της Ελένης Φουρνάρου

[Σχεδιάσματα (Work in Progress)] της Ελένης Φουρνάρου

1. α. Μπορούσε να απαριθμήσει ακριβώς τα στοιχεία του που είχε ερωτευτεί. Που την είχαν στοιχειώσει. (Γιατί, αν έπρεπε να απαντήσει ειλικρινά, θα έλεγε πως δεν ήταν ερωτευμένη. Παγιδευμένη ήταν. Ανάμεσα σε θραύσματα εικόνων που οριοθετούσαν το σχήμα του ιδανικού, μνήμες συναισθημάτων και εμπειριών βαθιά θαμένων στα σκοτάδια του ασυνείδητου, που αδυνατούσε να ανακαλέσει στην...

[ Εκείνο το χαμόγελο……] του Σωτήρη Διαμάντη

[ Εκείνο το χαμόγελο……] του Σωτήρη Διαμάντη

Οι ματιές κλεφτές διαδέχονταν η μια την άλλη. Καθοντουσαν σε διπλανά τραπέζια ωστόσο ήταν αγκαλιά στην ψυχή τους. Κανείς γύρω τους δεν ήξερε τι συνέβαινε εδώ και λίγες μέρες στην ζωή τους, ήταν αυτό το καταραμένο το λάθος της που δεν άφηνε ούτε εκείνη ούτε εκείνον να το εκμυστηρευτούν σε κανέναν κοντά τους ότι ήταν...

[ Εις το επαναδεί] του Σωτήρη Διαμάντη

[ Εις το επαναδεί] του Σωτήρη Διαμάντη

Άπλωσε το χέρι της και ακούμπησε το δικό του που ήταν πάνω στο λεβιέ των ταχυτήτων. Την κοίταξε στα μάτια και απλά χαμογέλασε μέσα στην γενική μικρή λύπη της σκηνής. Το μικρό ασημί αυτοκίνητο κινούταν στην εθνική οδό πηγαίνοντας προς βόρεια αλλά όχι ακριβώς βόρεια, μάλλον τα πιο νότια βόρεια που θα μπορούσε κανείς να...

[H ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ] του Αλέξη Αντωνόπουλου

[H ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ] του Αλέξη Αντωνόπουλου

Υπάρχουν φωτογραφίες και φωτογραφίες συγγραφέων, και οι περισσότερες φωτογραφίες συγγραφέων μοιάζουν μεταξύ τους μ’ έναν τρόπο τόσο βαρετό, που αισθάνεσαι πως τούτη η επανάληψη σε φέρνει πιο κοντά στον θάνατο – ασπρόμαυρες λήψεις για να κάνουν το πρόσωπο να φανεί βαθυστόχαστο, χέρια στα πηγούνια για να κρύψουν τα προγούλια, και ασφαλώς η κλασσική πόζα του...

[ΚΟΥΝΕΛΟΤΡΥΠΑ] της Αστερόπης Λαζαρίδου

[ΚΟΥΝΕΛΟΤΡΥΠΑ] της Αστερόπης Λαζαρίδου

Αν αγαπήθηκα πολύ ε; Δεν ξέρω, τι να σας πω…Δεν έχω δαχτυλίδι σαν τις άλλες γιαγιάδες στο χέρι μου, ούτε άντρα από καιρό νεκρό για να του βράζω κάθε τόσο κόλυβα. Εχω όμως ιστορίες. Θέλετε να σας πω μία; Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κορίτσι που για τον έξω κόσμο ήταν είκοσι πέντε,...

[Ο τυπάκος] της Δανάης Δεληπέτρου

[Ο τυπάκος] της Δανάης Δεληπέτρου

Ο εικονιζόμενος τυπάκος μένει στο πρώτο στενό μετά το σπίτι μου. Είναι μεγάλος κι η ουρίτσα του είναι κομμένη, παρόλα αυτά δεν είναι φοβισμένος. Κάθεται, το πρωί νωρίς στην αυλή του και τρέχει να με χαιρετήσει πίσω απ’τα κάγκελα, και αργότερα τον αφήνουν να βγαίνει έξω και να κάνει βολτούλες στη γειτονιά. Συνήθως ψάχνει να...

[Η μάσκαρα] της Αστερόπης Λαζαρίδου

[Η μάσκαρα] της Αστερόπης Λαζαρίδου

Η Χριστίνα κι ο Θωμάς ήταν μαζί δέκα μήνες. Προτού μπει ο Θωμάς στη ζωή της, η Χριστίνα είχε μείνει πολύ καιρό μόνη της. Χρόνια ολόκληρα. Κάποιοι λένε ότι αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ή έστω πιο δυνατό. Ότι ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, ξέρεις ποιος είσαι κι όταν με το καλό γνωρίσεις κάποιον, θα ξέρεις...

[Sebastian] της Ελίζας Μπάκου

[Sebastian] της Ελίζας Μπάκου

Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένας Φαραώ, με μάτια στο χρώμα της θάλασσας, κάπου σε ένα μακρινό παλάτι της Αιγύπτου. Ο Φαραώ ήταν πολύ βαριά άρρωστος και μέρες τώρα βρισκόταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Όταν το παλάτι πια είχε ησυχάσει, μέσα στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας, ένας λευκός γάτος πήδηξε στην αγκαλιά του αγαπημένου...

[ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΖΩΗΣ] της Στέβης Καλογεροπούλου

[ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΖΩΗΣ] της Στέβης Καλογεροπούλου

Από το συλλογικό εγχείρημα συγγραφής ιστοριών με θέμα “Δέκα Μέρες Ζωής” από διαφορετικούς συγγραφείς. « Το δέκα είναι ο πρώτος στρογγυλοπoιημένος αριθμός κι η μέρα η πρώτη ολοκληρωμένη μονάδα του .» I. Έχω δέκα μέρες να απαλλοτριωθώ. Λείπει μια γραμμή απ’ το τετράδιο της σκέψης μου αλλά θα τη συμπληρώσω ανεπαίσθητα με μια αχανή μύτη...

[10 μέρες ζωής] της Χριστίνας Αγγελίδη

[10 μέρες ζωής] της Χριστίνας Αγγελίδη

Από το συλλογικό εγχείρημα συγγραφής ιστοριών με θέμα “Δέκα Μέρες Ζωής” από διαφορετικούς συγγραφείς. Το μέλλον είναι συνήθως αβέβαιο.Το τέλος όμως είναι πάντα πολύ κοντά. Πλησιάζει. Άλλοτε διστακτικά και άλλοτε σαν σίφουνας παρασέρνοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Τ’αλλάζει όλα,εκτός από κάτι που μένει πάντα βαθιά ριζωμένο μέσα μας. Ξόδεψα σχεδόν όλο μου το χρόνο...