Ποίηση

  •  
  •  

|Οι λέξεις| της Έλενας Κοτσιλίτη

|Οι λέξεις| της Έλενας Κοτσιλίτη

(Σιωπή και) ακούω μόνο το λεπτοδείκτη ή μήπως είναι τα δευτερόλεπτα που κάνουν τόση φασαρία Η γκρι κουρτίνα παραμένει βαριά στις άκρες της όπως τα πόδια μου Εδώ μιλάνε άλλη γλώσσα αλλά σάμπως και εμείς που μιλούμε την ίδια Θρηνώ τις λέξεις που σβήνουν παγιδευμένες στις κακόηχες κραυγές Τις γράφω στο κορμί μου να μη...

|Ο (ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ) ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ| του Χριστόφορου Τριάντη

|Ο (ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ) ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ| του Χριστόφορου Τριάντη

Να, ο θεούλης της βολής που και που σ’ αφήνει να χάνεσαι στο πέλαγος τής δημιουργίας (ευλογία για πνευματική αναρρίχηση). Όμως, δεν είσαι προορισμένος από μοίρες και ενοχές για δημιουργός μεγάλος. Η μοναξιά είναι δύναμη και εσύ είσαι αρχιθαλαμηπόλος των συμβάσεων. Ω, μικροαστέ μου, δεν έχεις δημίους να φοβάσαι, ούτε και δαίμονες να σε τρομάζουν...

|Βουφόνια| της Γιώτας Αναγνώστου

|Βουφόνια| της Γιώτας Αναγνώστου

Βους όμορφος ολόλευκος καλοθρεμμένος Σφρίγος και ορμή απ’ τα ρουθούνια του βατεύουν τον αέρα Τα φονικά του κέρατα Στον ήλιο αστράφτουν Όμορφο βόδι σφριγηλό Έλα να σε χαϊδέψω μια φορά ακόμα Τελευταία Να σε στολίσω έπειτα Να σου κρεμάσω χαϊμαλιά Και σκόρδα Όμορφο βόδι σφριγηλό Έφτασε η γιορτή των Διπολίων Όμορφο βόδι σφριγηλό Κι εσύ...

|Η απογραφή| του Χρήστου Μαθιουδάκη

|Η απογραφή| του Χρήστου Μαθιουδάκη

Σάπισαν στο μικρό μου μπαλκονάκι Δώδεκα στενών μηνών σκουπίδια Κρέατα, ζουμιά και αποκαήδια Ποίηματα, σπέρμα και εικόνες Μα νιώθω πλέον έτοιμος να τα πετάξω Περιμένω λίγο να περάσουνε οι μέρες Να γίνω στα μεσάνυχτα φιγούρα Την ώρα που αλλάζει ο χρόνος τα παιδιά του Ενα μικρό ενθύμιο θ’αφήσω Δεν είμαι καλός καθόλου στις απογραφές Μα...

|Η Ειρήνη| του Χρήστου Μαθιουδάκη

|Η Ειρήνη| του Χρήστου Μαθιουδάκη

Η Ειρήνη βαρέθηκε να μεγαλώνει Παρέμεινε κολλημένη στην ημέρα που της ήρθε περίοδος Επαναλαμβάνει τον κύκλο του αίματος Κι έρχεται κάποια στιγμή η εποχή Που οτι νιώθω να μαραίνεται ξάφνου ανθίζει Και οτι πνίγεται, βρίσκει μαλλιά για να πιαστεί Η σκληράδα που αλλάζει σε τρυφερότητα Κι έτσι διευκολύνω το μαχαίρι πιο βαθεία για να μπεί...

|6| του Γεωργίου Κ. Τασούδη

|6| του Γεωργίου Κ. Τασούδη

Τι νόημα έχει η Άνοιξη σα δε τη φέρνουν χελιδόνια. Ποιος της μετάνοιας ο σκοπός δίχως την αμαρτία. Τι θ’ απογίνονταν οι σκέψεις αν δεν προέκυπτε ο λόγος για να τις μεταφράσει. Ανέστιες οι λέξεις χωρίς γραφίδα και χαρτί κι ένα χέρι επιτήδειο να τις σπιτώνει. Άγονοι οι στίχοι κι άβιοι δίχως το κόρτε των...

|ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ| της Βασιλικής Δραγούνη

|ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ| της Βασιλικής Δραγούνη

Ας μελαγχολήσουμε μαζί. Είμαστε τόσο θλιβεροί στον σοβαρό χορό μας και τις επίμονες ματιές μέσα στους σκιασμένους καθρέπτες της ύπαρξής μας. Ας δώσουμε στην αγάπη ένα άλλο νόημα. Είμαστε τόσο βέβαιοι πως τύχη και μοίρα ενώθηκαν σε κάποιο υβρίδιο αμυδρής ευτυχίας. Ας μην παραδοθούμε ακόμα στην θλίψη, αγαπημένη λέξη, γυαλισμένη με τα δάκρυα μας και...

|ΟΙ ΝΕΕΣ ΜΟΙΡΕΣ| του Χριστόφορου Τριάντη

|ΟΙ ΝΕΕΣ ΜΟΙΡΕΣ| του Χριστόφορου Τριάντη

Ω! Δρασκέλισε η ευτυχία τον διάδρομο τής νιότης, φορώντας λουλουδένιο κιμονό. Από τις πόρτες των διαμερισμάτων (γερά φτιαγμένες και με κλειδαριές ασφαλείας) ξεπρόβαλαν οι ερωτευμένοι. Τρέχουν να βρουν την ευτυχία. Η συνάντηση είναι γεγονός: γεννήθηκαν τα νέα ζευγαράκια. Οι νεοευτυχισμένοι (όπως στα παραμύθια) ζήτησαν απ’ τις μοίρες ό,τι τους αναλογούσε. Κι έλαβαν – παραχρήμα κι...

|Θυσία| του Θεοφάνη Αθανασόπουλου

|Θυσία| του Θεοφάνη Αθανασόπουλου

Ο ουρανός δεν θα ‘ναι ποτέ πια ίδιος Έπεσε πάνω του λίγο αιματάκι απ’την πληγή,της παιδικής μας ηλικίας Θάνατος στα αστέρια Θάνατος σ’εκείνα τα μάτια που τόλμησαν να δουν,πίσω απ΄τη σκηνή του μεγάλου θεάτρου Θάνατος στους προβολείς που έλιωσαν το κερί απ’τα προσωπεία μας Μια μεγάλη θυσία έγινε κ’απόψε στην τέχνη του να ζει κανείς...

|ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ| της Λιλιάννας Σουλτανάκη

|ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ| της Λιλιάννας Σουλτανάκη

Πινακίδες Αυτό είναι η ζωή μας τελικά; Ένα μάτσο καλά καρφωμένες στο έδαφος πινακίδες; απρόσωπα μηνύματα – εντολές που νουθετούν την ύπαρξή μας; Και ταμπέλες! Πολλές ταμπέλες! Άλλοτε φωτιζόμενες, Έτσι ώστε και να μην το ‘χες σκοπό αναγκαστικά θα ρίξεις έστω μια κλεφτή ματιά Κι άλλοτε σκουριασμένες, απο καιρό αφημένες να σαπίσουν μαζί με το...

|ΑΝΟΙΞΗ| της Ιουλιέττας Σαμαρτζά

|ΑΝΟΙΞΗ| της Ιουλιέττας Σαμαρτζά

Κι έτρεχε, να κρυφτεί απ’τη σκιά της Και τα παγωμένα της χρόνια- Πως η ψυχή της λαχταρούσε χρώματα και μυρωδιές Και αντί αυτού, τα μαραμένα λουλούδια γέμιζαν τον κήπο της. Κι εκείνη, ανίδεη να κοιτάζει τον πάτο του πηγαδιού. Και γέλασε Μα, τι σκεφτόταν; Τη ζωή την αγαπούσε μόνο που τη φοβότανε. Εργο: Jeremiah Morelli

|Εγώ στο Κάδρο| της Μωβ Ψάρι

|Εγώ στο Κάδρο| της Μωβ Ψάρι

Μας πήραν τις φωνές αλλά έχουμε ακόμα τις λέξεις. Μαμά Σ’αγαπώ. Ερωτεύσου χωρίς συμβιβασμούς. ΦΟΒΑΜΑΙ! Μην αγγίζεις την σιωπή, θα καείς. Φώτισε με να με καταλάβω. Πεθαίνουν οι σκέψεις χωρίς τις λέξεις; Χαρούμενες εικόνες γεμάτες θάλασσα, χρώματα και αγκαλιές. ΠΙΕΖΟΜΑΙ! Είναι το άγγιγμα καλύτερο από την λέξη; ΛΕΞΕΙΣ! Ζούμε σε μια ψευδαίσθηση, δεν κατανοούμε. Πλύσου,...

|ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΒΡΟΧΗ| της Βασιλικής Δραγούνη

|ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΒΡΟΧΗ| της Βασιλικής Δραγούνη

Δεν ήταν η βροχή αλλά ο μονότονος ήχος μιας σύνθεσης υποκρισίας και άγνοιας, μια μπλε δίνη σε μια θάλασσα ζοφερών χρωμάτων, μια ανάμειξη δειλίας και ψεμάτων στο σκοτεινό λυκόφως ενός αλλόκοτου ονείρου. Όχι, δεν έφταιγε η βροχή για την ατμόσφαιρα -τόσο ηλεκτρισμένη, μια λέξη αρκούσε για να πυροδοτήσει έκρηξη, τα τσιγάρα είχαν σβήσει -ισχνά, σαν...

|Γυναίκα Ζέβρα| του Θανάση Πάνου

|Γυναίκα Ζέβρα| του Θανάση Πάνου

Γυναίκα χαίουσα άνοιξη σε γνώρισα όταν θωρούσα τον Ορίζοντα και η βελόνα της πυξίδας μου όριζε την ερημιά προς Νότο. Βόρεια : εσύ. Εσύ, που στη ματιά μου διάβασες, μάγισσα, την λέξη : παραδίνομαι και το κεντρί περίτεχνα κάθε πανσέληνο με πρόσχημα αγάπης έμπηζες και ακόνιζες θεριεύοντας παράλογα τα θέλω σου τα άγρια. Στην πορεία,...

|Η θεϊκιά οπή| του Βασίλη Πανδή

|Η θεϊκιά οπή| του Βασίλη Πανδή

φύσημα ροίζημα απογέματος, ό,τι υπήρχε ανυψώθηκε καταβυθίστηκε εξήντα τέσσερις χιλιάδες λεύγες πάνου από τον ουρανό κι ακατόπι παρατόλμως κλείνοντας το μάτι είπε να πιάσει τα μυστήρια Όλοι οι πόροι σφύριζαν στο πρόσωπό του Ένα μικρό αγγείο έδινε το σήμα του παλμού κάτω από το καμένο δέρμα παμ παμ παμ Τα οργιώδη δευτερόλεπτα βάθος πάθος η...

|Όσοι κοιμούνται| του Ντέμη Κωνσταντινίδη

|Όσοι κοιμούνται| του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Όσοι κοιμούνται βαριά Κάθε βράδυ κάνουν πρόβα το θάνατο Δεν τους διακόπτουν όνειρα Ούτε το αιώνιο άγχος του ξυπνήματος Γιατί έχουν κάτι τάχα να προλάβουν Έργο: Νava Αbel

|Αυλή χωρίς σιωπές| του Δημήτρη Π. Κρανιώτη

|Αυλή χωρίς σιωπές| του Δημήτρη Π. Κρανιώτη

Έσπασε η γλάστρα με τις σιωπές, ψήλωσε η αυλή μας, χάθηκε σε ζιζάνια το ψες, γέμισε με θεούς ο κήπος κι άνθισε απόψε η κραυγή, μόνη πια δεν θυμάται, αν το σκοτάδι φώτισε υφαίνοντας αυταπάτες, αν ο ήλιος βάλτωσε σε ρίζες Ερινύων. Έργο: Janda Zdenek

|The sound of hunger| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

|The sound of hunger| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Αρπάζει το ένστικτο της πείνας μου τη γνώση. Δεν έχει κόκκαλα το σκύλο να ταΐσει. Του αχόρταγου μυαλού το πάθος εβάλθηκε να στραγγαλίσει. Τραπέζι άδειο και δυο χούφτες να μαχαιρώνουν τον παλμό μου. Πιρούνι αν είχαν και κουτάλι θα σφάλιζαν το φαγητό μου. Γι’ αυτό σαν δέντρο ασβεστωμένο στης αγανάκτησης την πύλη άνοιξα το αλφαβητάρι...

|Κάθοδος| του Αλέξανδρου Διογένη

|Κάθοδος| του Αλέξανδρου Διογένη

Κάθοδος κενό την πτώση χτίσε όμοια οράματα όμοια, ο σκοτεινός άγγελος θέτει τα αυγά του θολά , η νέα νεκρή δύση. τη νύχτα των τραγουδιών πουλιά, δοξάζουν τη φωτεινότερη φωτιά, τόσο βαθύτερη σκιά. Έργο: Gordon Napier

|Εγώ είμαι εδώ| της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

|Εγώ είμαι εδώ| της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

Στην Γ. Να χτυπώ το πόδι στο πάτωμα. Να φωνάζω «δεν σ’ αγαπάω». Να τραβώ δυνατά τα μαύρα μαλλιά σου. Να τα ξεριζώνω. Να σε κοιτώ εκστατική στα δάχτυλά μου ανάμεσα. Να κάνω τον καμικάζι. Να πέφτω σε τοίχους. Να ματώνω τα χείλη. Να κάνω τρύπες στο σώμα μου και ζωγραφιές. Να σε τρομάζω. Να...

|Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ| του Θανάση Πάνου

|Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ| του Θανάση Πάνου

Ο γείτονάς μου είναι μαέστρος. Διευθύνει την ορχήστρα των ψιθύρων πίσω από την πλάτη μου. Ευδοκίμησε το ψέμα του και βγάζει καρπούς από αγκάθια και πέτρες. Κι όσο για την κωλοτρυπίδα του Κι αυτή τεράστιο αυτί έχει βγάλει. Έργο: Alan Rogerson

|ΤΡΟΜΠΟΝΙ ΓΥΝΑΙΚΑ| του Θανάση Πάνου

|ΤΡΟΜΠΟΝΙ ΓΥΝΑΙΚΑ| του Θανάση Πάνου

Για λόγους ευλυγισίας η γυναίκα τρομπόνι πρέπει να διαθέτει πολλά περιθώρια ελιγμών δυνατότητες ξεγλιστρήματος κάτι από τον ήχο τρομπονιού ή οσμή πρωτόγονα ερωτική βαρέθηκα μαντάμ τα πέλματά σου σε κουρντισμένα τακούνια πνιχτές φωνές να μοιρολογούν. Έργο: Thomas Saliot

|Προς εμένα| του Αλκιβιάδη Μαλλίδη

|Προς εμένα| του Αλκιβιάδη Μαλλίδη

Ο μαστός της είναι ένα άσπρο φεγγάρι ανάμεσα στα καλοκαιρινά δέντρα Τα μάτια της είναι μια πύρινη, κοφτερή θάλασσα, αντί με αφρό, τα κύματα σβήνουνε με υγρές φλόγες Τα πόδια της είναι αψίδες στέρεες της ομορφιάς και τα μαλλιά της είναι ξέπλεκα όστρακα, ανοιγμένα στον ήλιο Η αγκαλιά της είναι ενωμένοι οι λαιμοί δύο κύκνων...

|ΗΡΘΑΝ| του Νικηφόρου Βυζαντινού

|ΗΡΘΑΝ| του Νικηφόρου Βυζαντινού

Λίγη ντροπή δε σου μεινε και λίγη τσίπα να περιμένεις τους βαρβάρους να σε σώσουν την ύπαρξη σου έκρυψες σε τούτη εδώ την τρύπα ζώντας με μίαν προσμονή,να σε γλιτώσουν Της ύπαρξης σου διάβηκαν τα τείχη και συ παιδί αμούστακο, τους άνοιξες να μπούνε κερκόπορτες βρήκαν πολλές, απ΄την στραβή σου τύχη κι απ΄τους κακούς λογαριασμούς...

|Η γρε και το ξέτελο του θρήνου| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

|Η γρε και το ξέτελο του θρήνου| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Άφτω απόψε μια φωτιά εργώ απ’ το μισεμό σου είναι οι σκέψεις μου εκειδά ντακάρει ο λογισμός μου. Αναστορούμαι η άζουδη κι αναβουλώ στη λύπη είναι άδικος σου ο θάνατος ξώμαχο και το σπίτι. Εκλαίνε τα κοπέλια σου ο κύρης σου ελυγάει θέλει να γιάνει το κακό χαντώ πως σ’ αγαπάει. Ροζοναρώ μονάχη μου και...

|Ο αλλοπρόσαλλος  έρωτας| της Εύας Πετροπούλου- Λιανού

|Ο αλλοπρόσαλλος έρωτας| της Εύας Πετροπούλου- Λιανού

Ο αλλοπρόσαλλος έρωτας Δημιουργείτε με τη ματιά Με την σκέψη του κάποιου Με την αποδοχή του άλλου Αυτό είναι το πιο ρομαντικό παιχνίδι Ένα κτίσμα με ένα διάφανο πανί Ένα μέρος του όλου Που έχει απλά ολοκληρωθεί Για τη συγκεκριμένη στιγμή Ένας μονάχα αλλοπρόσαλλος ερωτάς. Έργο: Cyril Rolando

|ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ| της Μαρουσώς Αθανασίου

|ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ| της Μαρουσώς Αθανασίου

Στη Δ. Χ. ακούστηκε το πρώτο τέλος κι έριξε τρεις και τρεις σκοτώθηκες από τότε ψάχνω περίστροφο που να χωράει μονάχα μια σφαίρα τρία δύο μόνη μου Έργο: Kris Lewis

|ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ|της Μαρουσώς Αθανασίου

|ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ|της Μαρουσώς Αθανασίου

σ’ εκείνο το μικρό πεζούλι δίπλα στους γυμνούς θάμνους υπάρχει μια λευκή γραμμή εκεί πατώντας ακροβατώ εδώ ο γκιώνης μένει άγρυπνος και τη μέρα Έργο: Kevin Ledo

| Ύψος | της Μαρίας-Ευθυμίας Γιαννάτου

| Ύψος | της Μαρίας-Ευθυμίας Γιαννάτου

Κάπως νιώθω με τα δέντρα Είναι το ύψος τους Είναι τα χρόνια τους Είναι οι ρίζες τους Είναι η σκιά τους Είναι που είναι πόλος έλξης κεραυνών Είναι η μυρωδιά τους Είναι γιατί όσο μόνος και να είσαι Πάντα πίσω σου θα υπάρχει ένα δέντρο. Έργο: Xiao Feng En Mathieu

|Ποιήτριες | της Αντιγόνης Ηλιάδη

|Ποιήτριες | της Αντιγόνης Ηλιάδη

τρώμε κοινωνικές πράξεις ανοίγουμε δημόσια τα ράμματά μας σε πιάτα στοργικά πλαστικοποιημένα ταξικά και δομικά αποστειρωμένα φορούμε γάντια λάτεξ στα κορμιά μας πάσχουμε από ευγένειες ενάντια στα οράματά μας το codebar μας έχει ψευδαισθήσεις είμαστε το ελάττωμα στις αιώνιες γαλουχήσεις προσοχή σε ποιον στρατό θα μας επιτάξεις γιατί είμαστε εμείς που τρώμε τις κοινωνικές πράξεις...

|Προνοητικότητα| της Αντιγόνης Ηλιάδη

|Προνοητικότητα| της Αντιγόνης Ηλιάδη

όταν ήμασταν παιδιά μας έκοβαν σε κομματάκια το φαγητό για να μην πνιγούμε από αυτό ώστε το σύστημα να μας χτυπά στην παρεγκεφαλίδα με ένα ρόπαλο μέχρι το κεφάλι μας να λιώσει στο πιάτο αφού έχουμε φάει όλο μας το φαγητό για να είμαστε διαθέσιμα για την κοπή ώστε να ταϊσουν προσεκτικά με εμάς ένα...

|ΠΑΡΑΜΥΘΙ;| της Άννας Κυριτσιοπούλου

|ΠΑΡΑΜΥΘΙ;| της Άννας Κυριτσιοπούλου

Ψίθυροι παραμυθιών της θάλασσας το μένος -απ’ τη ντροπή για την οργή της- νανούρισμα κυμάτων με γεύση δακρύων σ’ ασχημάτιστων κορμιών την πρώτη ανάσα -πριν προλάβουν να δακρύσουν- ύστατο χάδι της θύελλας η μανία σ’ αλαβάστρινων προσώπων εκπνοές. Πονάς; Φοβάσαι; Ένα μειδίαμα παρ’ ολίγον ευδαιμονίας βρώση δαιμόνων χωρίς εύνοια η αγνότητα πνιγμένη στην άγνοια. Κρυώνεις;...

|Σύμβολο καλλιγραφίας| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

|Σύμβολο καλλιγραφίας| της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Είμαι το γράμμα εκείνο μιας προσπάθειας χεριού που έφτασε ταβάνι. Η αγκαλιά της πρότασης την μάνα λέξη δεν χωρεί από τη χάρη. Εκπυρσοκρότησα στιγμιαία σε τοίχωμα του αγέρα. Έσβησα, δίχως ακατάσχετη απώλεια μελανιού. Κι ακόμη καρτερώ κείνο τον τόνο που μου έλειπε. Τι εγωισμός! Οι χαρακτήρες, άποψη δεν έχουν. Δικαίως τιμωρήθηκα. Μα ακόμη απαιτώ της...

|O Νεκρομάντης| του Γιώργου Μανταλιά

|O Νεκρομάντης| του Γιώργου Μανταλιά

Στα ταξίδια της ψυχής μου συναντώ εκείνον Που δεν έχει όνομα,ούτε και εικόνα Δεν μπορώ να μυρίσω τη σάρκα του Έρχεται μέσα στην ομίχλη του μυαλού μου Χαιδεύει ευγενικά τις ενδόμυχες μήτρες Εκκολάπτει τα νεκροζώντανα κύτταρα Εξαφανίζεται στην δίνη του χωροχρόνου Αφήνοντας με στην αγωνία της μονοδιάστατης ύπαρξης Να ατενίζω χαμένος τα περασμένα μεγαλεία του...

[Κενού Νοήματος] του Όμικρον Μι

[Κενού Νοήματος] του Όμικρον Μι

Ποια να είναι τελικά η ουσία; Αυτή η ουσία, το νόημα της ζωής που λέμε; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι ποτέ μου δεν το βρήκα. Δεν κρεμάστηκα στο δοκάρι της παλιάς μου αποθήκης αλλά δεν βρήκα το νόημα ή το λόγο για τον οποίο δεν το έκανα. Δεν πήδηξα απ’ την πεζογέφυρα στο σταθμό του...

[Ακολουθεί Ηχογραφημένο Μήνυμα] του Όμικρον Μι

[Ακολουθεί Ηχογραφημένο Μήνυμα] του Όμικρον Μι

Στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσα εκείνη την ηχογραφημένη φωνή των εταιριών παροχής υπηρεσιών να απαγγέλλει τον επικήδειο. «Η εγγύηση διάρκειας ζωής σας έληξε. Μπορείτε να πεθάνετε. Αν είστε ακόμη ζωντανός πατήστε το 0 και ο εγκέφαλος σας θα ανατιναχτεί αυτόματα. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε το 9» Έργο:Jonny Andvik

[Αγχώδεις Ασφυξία] του Όμικρον Μι

[Αγχώδεις Ασφυξία] του Όμικρον Μι

Σκότωσα το λύκο μέσα μου για να γίνω αρεστός στο πρόβατο της διπλανής πόρτας. Όμως το πτώμα μέσα μου άρχισε να σαπίζει κι εγώ ζέχνω. Τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί από τη μπόχα που αναδύεται από μέσα μου νομίζω ότι θα πάθω ασφυξία. Ασφυξία. Από τη ζωή που δεν επέλεξα και με πνίγει....

[ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑΣ] της Άννας Κυριτσιοπούλου

[ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑΣ] της Άννας Κυριτσιοπούλου

Χρώματα αφανέρωτα του Προμηθέα τα δώρα πεθαίνω για να μεταμορφωθώ πενθώ τον θάνατό μου στολίδια στο κουφάρι μου τ’αόρατα χρώματα είμαι ο κορμός, είμαι το φύλλο, είμαι ο βράχος είμαι η ανυπαρξία της ίδιας μου της ύπαρξης, που διεκδίκησε ταύτιση. Έρποντας στην αγάπη θηρίων που προσπέρασαν η έστω στην οργή τους είμαι το χώμα, είμαι...

[Στον ιστό της αράχνης] της Άννας Κυριτσιοπούλου

[Στον ιστό της αράχνης] της Άννας Κυριτσιοπούλου

Οι πεταλούδες από το στομάχι μου, στον ιστό της αράχνης λικνίζονται, αιωρούνται, τραμπαλίζοναι πάνω – κάτω υψώνονται απ’ τη πιθανότητα της διαφορετικότητας –πάνω- έλκονται απ’τη βαρύτητα της έξης –κάτω- σε δίχτυα που ξέρασαν έντομα χωρίς φτερά πάνω –κάτω διεκδικούν μιαν άνοιξη. [πάντα χαζές πεταλούδες κατάπινα] Πλησιάζει αργά, με μια ψευδαίσθηση οικειότητας, η αράχνη τις αγκαλιάζει,...

[Αίνιγμα] της Παναγιώτας Καλογεράκου

[Αίνιγμα] της Παναγιώτας Καλογεράκου

Με πνίγει πλέον η θάλασσα των ανθρώπων Άπατα νερά η μοναξιά ανάμεσά τους Βδέλες που κολλούν στα χέρια σου Η απόκοφη βουή τους. Να κολυμπήσεις πώς; Σαν τους γνωρίζεις χαμογελούν μα το λακάκι τους δακρύζει, στάζει βραχνούς λυγμούς. Σαν λιγάει ο χρόνος βυθίζεσαι Στη πλάνη τους. Λες πως μπορείς να τους κρατήσεις Γελάστηκες. Οι άνθρωποι...

[Το τίμημα του Ήλιου], της Παναγιώτας Καλογεράκου

[Το τίμημα του Ήλιου], της Παναγιώτας Καλογεράκου

Μετά το τελευταίο σκαλοπάτι Του χειμώνα Έρχεται πάντα η ίδια φράση «Να φοράτε αντιηλιακό». Ο Ήλιος μάς βλέπει μονάχα Μες απ’τα σημάδια μας Που ακάλυπτα έχουν μείνει Και δεν διστάζει να αφήσει Το αντίκρυσμά του πάνω μας. Τυφλώνει η κατάματη Επαφή μαζί του . Αποκαλύπτει την όψη του Μόνο μές απ’τις σκιές Που αφήνει πίσω...

[611] της Γκέλη Ντήλια

[611] της Γκέλη Ντήλια

Όταν η ζωή σου κατεβάσει το κάτω της εσώρουχο, μην κατηγορήσεις τους άλλους που απολάμβαναν το θέαμα επί πληρωμή, ούτε να ζητήσεις τα ρέστα απ’ τον Βούδα, τον Μάο ή τον Φρόυντ, που αντικαθιστούσαν την κόκκινη λάμπα όταν καιγόταν, ή να τα ρίξεις στην καταγωγή, τον καιρό ή το διαδίκτυο, που άλλαζαν τα σεντόνια στο...

[ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ] της Γκέλη Ντίλια

[ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ] της Γκέλη Ντίλια

Η ευτυχία δεν κάνει εκπτώσεις όταν στην έχει στημένη κι εσύ ανύποπτος γυρίζεις στους δρόμους σίγουρος ότι κάπου-κάπου θα γευτείς μια μικρή δόση της, που έτσι κι αλλιώς σου αναλογεί, άλλοτε κρυφά, άλλοτε φανερά. Είναι κι όλοι αυτοί οι υπόλοιποι που απαιτούν το ίδιο, ενώ δεν πλήρωσαν ποτέ το τίμημα της, ώστε να κριθούν ικανοί...

[ΑΣΤΟ] της Γκέλη Ντήλια

[ΑΣΤΟ] της Γκέλη Ντήλια

Έχεις την μοναξιά καρφιτσωμένη στο πέτο, εκεί που έπρεπε ένα γαρύφαλλο να στέλνει μηνύματα στο πέρασμα σου. Έχεις και μια αμετανόητη μελαγχολία γραμμένη στις ρυτίδες του μετώπου, που αποκρούει όλες τις καλημέρες. Μην μου στείλεις πρόσκληση για την τελετή εκτέλεσης. Δεν θα’ρθω. ΜΑΙΡΙΛΥΝ Έργο: Victor Hugo

[Ποίημα ενός ένοχου σαδιστή] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

[Ποίημα ενός ένοχου σαδιστή] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

Γεμίσαμε τα κεφάλια μας με φωτιές Τα ιδρωμένα μου δάχτυλα πίεσαν τον λαιμό σου Και αναστέναξες κλείνοντας τα μάτια σου Έγινα το τέρας μου μίσησα Ενώ τα δόντια σου τρυπούσαν τον ώμο μου Και το αίμα έρρεε αργά και απαλά Κάποτε θα κουβαλάω αυτά τα σημάδια Με έντονες δόσεις εγωισμού Όχι όμως τώρα Είμαστε πονεμένα,...

[Μη με αρνείσαι] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Μη με αρνείσαι] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Απόψε πάλι κλαίς κι είναι απ’ τα στήθη που με βύζαξες πιο βαριά η φωνή. Το σώμα σου αρνείται τη στοργή. Δεν είναι πια μαζί με το έμβρυο εγκλωβισμένο. Κι εγώ μικρός ούτε λαλώ, ούτε το κλάμα τι θα πει γνωρίζω. Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια. Παραληρείς αδιάκοπα στης φύσης...

[ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ  ΕΝΤΟΣ] του Θανάση Πάνου

[ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ ΕΝΤΟΣ] του Θανάση Πάνου

Και λένε οι γεροντότεροι , πως είναι μια χώρα εντός, που τα παιδιά της δεν ψηλώνουν πια, χλωμά πόρνα παιδιά , με διασταλτά ρουθούνια και με ανάσα που βρωμά κοπριά. Ομοιόμορφα παιδιά, με αίμα θολό και κολασμένο και με σβησμένους κεραυνούς μες τα μικρά τους σκέλη. Μυριάδες τέτοια παιδιά κινούνται βασανιστικά εντός μου σκέψεις ασυντέλεστες...

[Πτηνό του αέρος] του Μάριου Βασιλόπουλου

[Πτηνό του αέρος] του Μάριου Βασιλόπουλου

Πώς θα ζήσω ξανά τις στιγμές; Το νιώθειν,το συναίσθημα των στιγμών, το αίσθημα της βίωσης των στιγμών. Και τα μικρά λευκά πουλιά που μου σπρώχνουν τα χέρια να κουρνιάσουν στην αγκαλιά μου μέσα. Ύστερα γεννάνε γλυκείς ήχους και τιτιβίσματα. Τεντώνουν επιδεικτικά το δεξί ή το αριστερό τους πόδι να προσέξω το ραβασάκι που είναι τυλιγμένο....

[Ήφαιστοι] του Μάριου Βασιλόπουλου

[Ήφαιστοι] του Μάριου Βασιλόπουλου

Μοχθούμε στις παρυφές του Βουνού. Τάχατες υπάρχει κορυφή. Ω,φλεβώδες κατασκεύασμα του Αοράτου, ψάχνουμε τις σκαλωσιές σου. Και κάποτε βρίσκουμε ζεστές πατιμασιές από αρβύλες παλιές. Τους διαβάζουμε μέχρι να χωρά το δικό μας στις λακούβες. Με ικανοποίηση κάνουμε το πρώτο, με ελαφρά συγκίνησις το δεύτερο και στο τρίτο ήδη η νοσταλγία το τρέμουλο αρχίζει. Με τον...

[Εντροπία] του Μάριου Βασιλόπουλου

[Εντροπία] του Μάριου Βασιλόπουλου

Απεμπολεί, αχ, τον νου,η νοσταλγία ‘κείνη. Ξεριζώνει από το ήρεμο του ξετυλίγματος της νύκτας τον απαλό και διακριτικό της τρόπο να κυλά χωρίς να μας αγγίζει. Κι εδώ πέρα κάτω φουρτουνιάζει μέσα μας το γαλάζιο της καρδιάς μας. Κι εδώ πέρα μέσα μας τσαλαπατίεται το πράο σκούρο μας μαύρο. Γιατί η νύχτα αυτή ομοιάζει με...

[Μηδένα προ του τέλους μακάριζε] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Μηδένα προ του τέλους μακάριζε] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Ποιά είναι τελικά αυτή η «υγεία»; Αυτή που ψάχνει ο ασθενικός κοσμάκης στα νοσοκομεία; Τι είδους φάρμακο χρειάζεται για να επέλθει; Είναι άραγε το χάπι της αγάπης ικανό για να την έχεις; Τα τάματα στην Παναγιά που ξέρει απ’ του Χριστού τα πάθη; Θα σου προσφέρουν γιατρειά ή θα’ σαι στο κρεβάτι; Για αυτή την...

[Ηγησώ(1)] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

[Ηγησώ(1)] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

στην Κυριακή Με μάτια καινούργια τη στάχτη φυσώ και ξορκίζω τη νύχτα τους Κουρήτες(2) κρατώ με τα δόντια για γκέμια μην ταράξουν τον ύπνο. Πολύμνια, εσύ τον Κέρβερο δέσε το λαγούμι φωτίζεται η Ηγησώ δραπετεύει. Έργο: Kelly John Gough [1] Η Ηγησώ ήταν αρχαία Αθηναία, παρθένος κόρη του Προξένου.. [2] Στην Ελληνική μυθολογία οι Κουρήτες...

[Ενύπνιο] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

[Ενύπνιο] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

Παραδίδομαι σε έναν ύπνο βαθύ, χωρίς όνειρα. Στα δωμάτια μουχλιασμένα αισθήματα και έργα τέχνης να στάζουν τα χρώματα. Η αφύπνιση υπόθεση επώδυνη. Έργο:Jorge Mato

[Ρίζες] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

[Ρίζες] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

στην Παρασκευή – Εβίτα Φύτρωσες μέσα μου και πώς να σε ξεριζώσω χωρίς να αποχωριστώ τα σπλάχνα μου. Έργο: Krzysztof Schodowski

[Ο κήπος] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

[Ο κήπος] του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

Είναι καιρός τώρα, που ακούγονται μέσα στη νύχτα ποδοβολητά αλόγων που κουβαλούν ακέφαλους ιππείς και κάποιες νύχτες χωρίς φεγγάρι ανάβω το κερί να φωτίσω το σκοτάδι των ματιών σου κάποτε, άνθρωποι σοφοί περνούν έξω απ’ το σπίτι τότε, τα αγάλματα του κήπου ξυπνούν και περιμένουν τα χειρότερα. Έργο:Talat Darvinoglu

[Ταξίδι προς φυγή] του Χρήστου Αντωνίου

[Ταξίδι προς φυγή] του Χρήστου Αντωνίου

Άνθρωποι κουκουλωμένοι με αόρατη αμαρτία. Είναι κομπάρσοι στη ζωή τους ή στους έθνους τους την αχαριστία. Άλλη μια μέρα για να ζήσουν περνούν μέσα απο χαραμάδες. Κοίτα τους,τους φυγάδες,λέει ο σκοπευτής. Και σαρώνει κραυγές και βάσανα χιλιάδες. ** Δεν πέρασες μια νύχτα σου μονάχος,ρε δεν ξες. Δεν ξέρεις τι είναι ο πόνος και πως πνίγουν...

[Τας προϋπηρεσίας] του Σπύρου Μάλλιου

[Τας προϋπηρεσίας] του Σπύρου Μάλλιου

Τας προϋπηρεσίας μου κατέθεσα στον σκεπτικό σοφιστή εις την τέχνη του λόγου ειδικεύθην τον ήττονα λόγο κρείττονα ποιώ τας γνώμας των ανθρώπων αλλάζω κατά το δυνατόν κι εκείνος υπερήφανος και ενθαρρυντικά με ευχάς και προτροπάς για το μέλλον ’μου και οδηγίας για να πορευθώ με απέρριψε λόγω υπερβολικής ικανότητος· δύο σοφιστάς τοιαύτου επιπέδου δεν χωρούσε...

[Τον βίο που επέρασε] του Σπύρου Μάλλιου

[Τον βίο που επέρασε] του Σπύρου Μάλλιου

Τον βίο που επέρασε κοιτούσε και τας τιμάς που έρχοντο θωρούσε λόγους εύμορφους άκουγε συχνά επαίνους κι αναγνωρίσεις μα η καρδία ’του ποθούσε τας στιγμάς που ήτο νέος χωρίς τιμάς αλλά με σφρίγος και ορμάς και τας τιμάς επιζητούσε τοιαύτη ανταλλαγή πλέον δεν την ποθούσε και καταδικασθείς με τας τιμάς συζούσε κι ο ίδιος πια...

[Αναταράξεις] του Σπύρου Μάλλιου

[Αναταράξεις] του Σπύρου Μάλλιου

Τας αναταράξεις, ψυχή ’μου, άντεξε καρτερικά κι αδιάφορα υπέμενε τας στιγμάς εκείνας που ο βίος αβίωτος ομοιάζει μην αποσυρθείς, τάχα ηττημένος η μάχη λήξασα δεν εστί· υπέμενε τας στιγμάς που την καρδίαν ’σου η τύχη κομματιάζει που ό,τι αγαπάς, άλλος το κρατάει που ό,τι ποθείς, δεν μπορείς να αγγίξεις που νύχτες ξενυχτάς και η ανάσα...

[Προσέγγισις] του Σπύρου Μάλλιου

[Προσέγγισις] του Σπύρου Μάλλιου

Μην έχεις την νίκη στο μυαλό ’σου παρά μόνο πώς η προσέγγισις θα επέλθει είναι κι αυτό μια νίκη κοντά να είσαι κι ύστερα μην πολυσκοτίζεσαι το αύριο τι θα φέρει. Έργο: Salvador Dali

[Γιατί παππού;] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Γιατί παππού;] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Παππού, γιατί τον έσφαξες τον πετεινό; Για να γλιτώσουμε απ’ του ξυπνήματος του πρωινού τη ζάλη. Και τη συκιά γιατί την έκοψες; Για να’ χουμε απ’ τους χαφιέδες ήσυχο κεφάλι. Τον φύλακα τον σκύλο μας γιατί χαρίζεις; Για την ασφάλεια κόρη μου μονάχη σου να ορίζεις. Στο καφενείο γιατί δεν πας το αγέρι σου να’...

[Μετακόμιση] του Δημήτρη Π. Κρανιώτη

[Μετακόμιση] του Δημήτρη Π. Κρανιώτη

Γυμνοί πια, χρώματα ντυθήκαμε, λέξεις και φωνές γδύσαμε, τυφλοί πια, το φως ήπιαμε, το θάνατο κολυμπήσαμε, με αλκοόλ και τσιγάρα στις αποσκευές ψευδομαρτυρήσαμε, ποιοι είμαστε ξεχάσαμε, πάνω σ’ ένα πουλί τη ζωή μας χτίσαμε και ξαναπετάξαμε, απλώς μετακομίσαμε. Έργο: Μazher Νiza

[ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ] του Νίκου Κυριακίδη

[ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ] του Νίκου Κυριακίδη

Γεννήθηκες γιατί οι δείκτες έδειχναν πως η πίκρα, είχε ξεπεράσει το πάνω της όριο. Το μόνο που βέβαια πέτυχες είναι κάποιων να σαλιώσεις μια γάγγραινα, σαν φουστανένια αυταπάτη. ”Τώρα άσε με, να πεθάνω θυμωμένος, κουρασμένος, αλλά με μνήμη” Έργο: Anton Marrast

[ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΕΣ] του Νίκου Κυριακίδη

[ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΕΣ] του Νίκου Κυριακίδη

Η παραλία ήταν χωματόδρομος Με τα μάτια της τα κίτρινα, έψαχνε ίχνη. Δεν υπήρχε μυρωδιά ανθρώπου Μια πικροδάφνη έστεκε στολισμένη γύρω-γύρω με τενεκεδάκια. ‘’Λουλούδια που επιμένουν’’, σκέφτηκε, ‘’πουθενά ένα ίχνος’’. Έβαλε κι έναν αέρα Σήκωνε το χώμα. ‘’Είμαι ένοχη, δεν θα με συλλάβουν όμως. Θα με δικάσουν τα δάκρυα. Ίσως θα φύγει τότε κι η...

[ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΑΠΗ] του Νίκου Κυριακίδη

[ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΑΠΗ] του Νίκου Κυριακίδη

Φέρονται αμήχανα Μηχανικά Έχουν την πιο παιδιάστικη προστυχιά Είναι η αγάπη σαν ξεκινάει σε ουρητήρια, σε αποστειρωμένα με σύρματα -σύνορα μέρη Ανάμεσα σε σώματα που ψηλαφίζεις Δεν αγγίζεις. Θάρθει η νύχτα… κάποιοι θα θυμηθούν Κάποιοι θα απορρίψουν Έρωτας αγκαλιά με τους μύκητες ‘’μας αγαπούν οι μύκητες’’ Είναι δίπλα στην ηδονή μας Μέρος της. Λες συχνά-...

[ΑΦΑΙΡΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ] του Νίκου Κυριακίδη

[ΑΦΑΙΡΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ] του Νίκου Κυριακίδη

Η απάτη συντελέστηκε μέχρι το μεδούλι. Το βραδυ δεν μ΄έπιανε ύπνος. Ερχόταν αυτός και ζητούσε άλλοθι. Εγω συνέχεια απαντούσα : ‘’Αύριο, αυτά’’ Μετά το μπάνιο, ερχόταν η ταχυπαλμία της απολύμανσης. Φυσικότατη άφιξη. Η καρδιά δεν συνηθίζει να ανήκει σε καθαρό περιβάλλον. ‘’Δεν έχω ρυθμό κύριοι Τον πούλησα για μια σταλιά, αλήθειας’’ Χώρια ο έρωτας στον...

[Ο κύριος μαέστρος] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Ο κύριος μαέστρος] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

άκρως φλεγματική η ματιά σου η μουσική αδιάφορη η ζωή σου κρυφή γεύεσαι την “κουλτούρα” ο δρόμος σου φαρδύς το χαμόγελο σου εύκολο. Έργο: Νεκτάριος Αντωνόπουλος

[Πικρή γεύση στα χείλη μου] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Πικρή γεύση στα χείλη μου] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

Πικρή γεύση στα χείλη μου. το χέρι τρέμει στην προσπάθεια του, να νικήσει μελάνι και χαρτί. [Αρχή μου, πάντα σε σέβομαι] η σκέψη μου δεν έχει συνέχεια, παρεμποδίζεται από διάφορους παραλογισμούς. Ζητώ από αλλους να μάθω για μένα. Κι έπειτα από τόσες αναζητήσεις ξαναγυρίζω στο ίδιο αποτέλεσμα: ”σε μια άγνοια που είναι ακόμα πιο απόλυτη...

[Απόπειρες ζωής] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Απόπειρες ζωής] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

τρελά σφυρίζει ο άνεμος βουβά ουρλιάζει η πανσέληνος το δάκρυ της ματώνει τα μάτια μου. Τρέχεις γυμνός μέσα της. Όλα γίναν εικόνες. Το ποτάμι κυλάει ανυποψίαστο βουτάς μέσα του και το γεμίζεις τύψεις. Και κείνο το κυκλάμινο μαραμένη αθωότητα γίνηκε. Μιλάς σαν τον Οθέλο, τρελή η ματιά σου την καρφώνεις στο λαιμό μου την αδικία...

[Οι φίλοι] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Οι φίλοι] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

όλοι μου οι φίλοι πλοία που χάθηκαν σαν τα πουλιά πέταξαν, μακρια οι φίλοι μου; χαμόγελα που έσβησαν μουσικές που πλανήθηκαν ως ήχοι άχρωμων καιρών. Ξεραμένα φύλλα που ο άνεμος τα σκόρπισε. οι φίλοι μου ταξιδεύουν στα μπαρ. Φίλοι που ξέχασαν – ξεχάστηκαν. Ζωές σκοτεινές μέσα σε φωτεινές παρενθέσεις. Υπάρξεις μοναχικές που πνίγονται σε μια...

[Καλοκαίρι] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Καλοκαίρι] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

Με καίει στο λαιμό η σιγουριά, της ταλάντευσης σου. Σαν σταγόνα της βροχής, που κυλάει στο πρόσωπο μου. Τέτοιας ποιότητας είναι το κάψιμο. Εγώ που σχεδόν πάντοτε έχω κάτι να πω για οτιδήποτε, μην θεωρείς ότι αυτά που λέω δε μου ξεφλουδίζουν το νου. Έξω η βροχή ασταμάτητη οι σταγόνες κάνουν τσουλήθρα στο τζάμι, η...

[Παιδικό] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

[Παιδικό] της Κατερίνας Μαρκεζίνη

ώρες – ώρες μου ζητάς να σου πω μια ιστορία, μουσική της η αυγή και πλοκή της η αλήθεια που να έχει Κύκλωπες Λωτοφάγους και Γοργόνες μια ιστορία απ’αυτές που θα ταξιδέψει αιώνες. Μάτια μου, μη μου δακρίζεις που ιστορία δεν ακούς. Η αλήθεια είναι μύθος και ο μύθος ζει αλλού. Ναι, πλανιέται στην αγάπη...

[«οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ,  ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ»(1)] της Μάρκου Παρασκευή

[«οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ»(1)] της Μάρκου Παρασκευή

Πληθυντικός αριθμός, της Ευγενείας, του πλούτου, υλικού και μη. Πληθυντικός αριθμός, αριθμός βίων, παράλληλων, συγγενών και μη. Ενικός αριθμός, του μοναδικού, του απείρου και αρίστου. Ενικός της ελεύθερης συνείδησης, της ηδονής, του πόνου, του πολύ προσωπικού. Έργο: Ελένη Παυλοπούλου [1] Παράφραση της ρήσης του αυλητή Καφισία, όταν ένας μαθητής του έπαιζε τον αυλό με ιδιαίτερη...

[Πουέντ] της Μάρκου Παρασκευή

[Πουέντ] της Μάρκου Παρασκευή

Τεντώνοντας στις μύτες Τα δυο μου πόδια Που απαρνιούνται τα εγκόσμια, Παίρνω τον έλεγχο∙ Τον πλήρη έλεγχο∙ Ευθυγραμμίζω το σώμα μου∙ Λαμβάνω θέση∙ Με μια αβίαστη ευκολία Περπατώ πετώντας, Εναρμονίζομαι με τον ουρανό Στην τροχιά των αστεριών. Αφουγκράζομαι την τέχνη των Μουσών∙ Λάμψη∙ Πάθος∙ Φαντασία∙ Καθαρότητα∙ Ξίφη είναι τα δυο μου χέρια Που ζητούν ταπεινά...

[ΝΤΡΟΠΗ] του Βασίλη Πανδή

[ΝΤΡΟΠΗ] του Βασίλη Πανδή

Μέσα στη χλεύη ορθώθηκε -ξεκίνησε από χαμηλά πολύ- και όλοι όσοι τον κατηγορούσαν μ’ ένα του νεύμα σωπάσαν Έργο: Ορέστης Λάζος

[Προκήρυξη ΙΙ σε μέλλοντα παγωμένο] του Νάσου Αθανασίου

[Προκήρυξη ΙΙ σε μέλλοντα παγωμένο] του Νάσου Αθανασίου

Θα γίνω φως. Παρατεταμένο. Και το λοιπόν, τις ψίχες από τις ψυχές που μοιράσανε οι φυσεροί σου κλέφτες θα ξεσκαρτάρω και αφού βρω τη δική σου, θα τη σπάσω. Την ψυχή. Kαι πάνω που η άνοιξη αξιώνει ορθοποδιά θα εμφυτεύσω σπασμένα γυαλιά στα γόνατα της και φαύλα, θα φωτίσω το χειρουργείο σου την αλλαξοκαιριά να...

[Προκήρυξη Ι σε μέλλοντα στιγμιαίο] του Νάσου Αθανασίου

[Προκήρυξη Ι σε μέλλοντα στιγμιαίο] του Νάσου Αθανασίου

Ενώ κυκλοφορείτε δύσπιστοι,  με περπατησιά μεντόρικη και με τα χέρια πίσω, εγώ θα φορολογήσω τις διδαχές σας. Τι κι αν θώρρεψα κλέφτικα αλαργέματα από φαμίλλιες φτωχικές,  τα χείλη μου δε σκάσανε, ούτ΄ έφτυσα το κόρφο μου για “το μακριά από μας”  Τους μπάτσους όμως δεν κάλεσα  και τις γρίλλιες μισόκλειστες τις άφησα ως ήταν. Ράφτης...

[ΩΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙΝΗ] της Δώρας Καρλατήρα

[ΩΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙΝΗ] της Δώρας Καρλατήρα

Μου ζήτησε να λέω ιστορίες. Στη διαδρομή πρόλαβα μερικές. Τού είπα για τον βασιλιά που διέταξε να βάλουν χειροπέδες στη θάλασσα Του μίλησα για την Κίνα– τη φωτιά στο αχυρόσπιτο και τη μάνα Για το σπίτι στην Καταλονία – τον ταχυδακτυλουργό και τις αχλαδιές. Το Νεπάλ και τον χειρομάντη. Αυτός μου είπε για το χωριό...

[ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ]  του Αλέξη Αντωνόπουλου

[ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ] του Αλέξη Αντωνόπουλου

Scene I: their scene Φιλάει την τρομερή ουλή στο σώμα του. Ακόμα κι όταν εκείνος αρχίζει να κλαίει σιωπηλά εκείνη συνεχίζει. Φιλάει την ουλή που εκείνος ντρέπεται να δείξει. Scene II: his scene Όταν τα δάκρυα στεγνώσουν μαζί με τα υπόλοιπα υγρά κοιτάζει αλλού· δεν ξέρω πού πάντως σίγουρα όχι στα μάτια της. Οδηγεί πίσω...

[ΚΑΘΑΡΣΗ] της Έλλης Καμπίτση

[ΚΑΘΑΡΣΗ] της Έλλης Καμπίτση

Κάποτε θα’μαι ελεύθερη. Απαλλαγμένη από τη μήτρα της μάνας μου. Απαλλαγμένη από το σπέρμα του πατέρα μου. Απαλλαγμένη από τις ρίζες που με κρατούν δεμένη στο χώμα. Απαλλαγμένη από τον έρωτα σου. Απαλλαγμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Και τότε θα πετάξω μακριά. Θ’ανοίξω τα χέρια μου κι ένα θα γίνω με τη γη,...

[Κενό] της Νομικής Μεϊμάρη

[Κενό] της Νομικής Μεϊμάρη

Κενό. Κ-ε-ν-ό. Το τίποτα. Η απουσία. Η απομόνωση. Όπως και να γραφεί, δε μπορεί ν’ αλλάξει, να γλυκάνει λίγο βρε παιδί μου. Να ακούγεται έστω και ‘’κατ’ ευφημισμόν’’ αλλιότικο. Όπως και να το κάνουμε, ένας ‘’δύσκολος αγώνας’’, ηχεί καλύτερα από μια ‘’βέβαιη ήττα’’. Αλλά όχι. Το κενό, δε σου κάνει αυτή τη χάρη. Τέσσερα μικρά,...

[Φιμωμένη κραυγή  (σονέτο)] της Χαράς Κρέτα

[Φιμωμένη κραυγή (σονέτο)] της Χαράς Κρέτα

Πώς να σιωπάσει μέσα μου η κραυγή; Που έξαλλη με φωνές με τρελαίνει, κλείνω τ ‘αυτιά μα αυτή παραμένει, εγώ κλαίω κι αυτή κάνει γιορτή. Σαν τον πόνο είναι τόσο δυνατή και με κάθε αντοχή επιμένει, μα είναι μέσα μου και με πεθαίνει, δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή. Μήπως θα είναι το τέλος της...

[Σ’ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ] του Ανδρέα Πολυκάρπου

[Σ’ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ] του Ανδρέα Πολυκάρπου

Σ’ ετούτο τον τόπο, γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα. Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή. με τις νάρκες της συνείδησης να κρύβονται σαπισμένες στο υγρό χιόνι. Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου, αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές Σ’ αυτόν τον τόπο,...

[Έχεις τα άσπρα. Έχω τα μαύρα] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

[Έχεις τα άσπρα. Έχω τα μαύρα] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

Δυο βασιλιάδες. Δυο Βασίλισσες. Τέσσερις αξιωματικοί. Τέσσερα άλογα. Τέσσερις πύργοι και 16 στρατιώτες. Τα άσπρα παίζουν πρώτα… Άσπρος στρατιώτης : 1 τετράγωνο μπροστά. Ο μαύρος στρατιώτης κάνει 2 βήματα . Ένας πόλεμος. Ένας στόχος. Το λευκό άλογο ποδοπάτησε τον αξιωματικό μου. Η βασίλισσά μου, όμως , εκδικείται, και ανατινάζει τον κάτασπρο πύργο σου. Διαλύει την...

[Σ’αγαπώ γιατί…] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

[Σ’αγαπώ γιατί…] της Φρειδερίκης Μπαξεβανίδου

Σ’ αγαπώ. Σ’ αγαπώ γιατί με κοίταξες. Σ’ αγαπώ γιατί με κέρασες εκείνο το σφηνάκι,γιατί με τράκαρες εκείνο το τσιγάρο, γιατί ήθελες να μάθεις το όνομά μου. Σ’ αγαπώ γιατί με έψαξες, γιατί με βρήκες. Σ’ αγαπώ γιατί με φίλησες. Σ’ αγαπώ γιατί χωρέσαμε μαζί στην ίδια ζακέτα εκείνη την κρύα νύχτα. Σ’ αγαπώ γιατί...

[ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΥΑΛΑ ] του Χριστόφορου Τριάντη

[ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΥΑΛΑ ] του Χριστόφορου Τριάντη

Τα ωραία σας μυαλά ξεκουράζονται στις γειτονιές της πλήξης Ράθυμα απομένουν και κάπως απορημένα σχετικά με τα επεισόδια της ιστορίας Δεν απασχολούνται με παρελθοντικές κι άλλες πνευματολάγνες καταστάσεις Εύκολα αυτά οδηγούνται από της ηθικής τους δορυφόρους στους χορούς των μεγάλων μασκαράδων Τότε ευχαριστιούνται – πραγματικά – Ήρθε η εξουσία κι η ωραιότητα κοντά τους Τους...

[Είναι, ήταν] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

[Είναι, ήταν] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

Ένας άντρας πέθανε χθες το βράδυ Κρεμάστηκε από το μπαλκόνι του Και έμεινε μετέωρος, με τον σπασμένο του αυχένα, ως το πρωί Και το χάραμα τον περιτριγύριζε κόσμος Με ψεύτικα δάκρυα και ανούσιους επαίνους για τη ζωή του Ένας άντρας πέθανε χθες το βράδυ Έθεσε τέλος στην υπαρξή του Ενώ κοίταγε τον χρόνο του να...

[Μάχιμος] της Ελένης Ψαρουδάκη

[Μάχιμος] της Ελένης Ψαρουδάκη

Είδα στα υγρά σου μάτια τον κόσμο μου να βρέχεται. Σε ένα αντίο που γέμισε την αρχή μου χωρίς εσένα. Ποιά σιωπή τώρα υπάρχει που να ανέχεται το σκοτάδι της δικής σου απουσίας; Είδα στο τρεμάμενο χαμόγελό σου τη νύχτα μου να σείεται και ο αποχαιρετισμός να απομακρύνεται μαζί με τις στιγμές μας. Σε ποια...

[Ωριωνίδες] της Ελένης Ψαρουδάκη

[Ωριωνίδες] της Ελένης Ψαρουδάκη

Στου Ωρίωνα το άστρο γεννήθηκε κι είχε μια λάμψη στα μάτια της από τη σκόνη του σύμπαντος. Γνώριζε από τη φύση της τι γύρευαν οι άνθρωποι κι όμως εκείνη μέσα της έκρυβε μια περιπλάνηση που δεν είχε τέλος. Με τη κόγχη ενός πετραδιού χάραζε τα αποφθέγματα της σε βράχους που δε γητεύτηκαν απ’ τα κύματα...

[Δεν Ξημέρωσες] της Ελένης Ψαρουδάκη

[Δεν Ξημέρωσες] της Ελένης Ψαρουδάκη

Δεν ξημέρωσες ούτε σήμερα γιατί ήρθες επανάσταση χωρίς ανάσταση να προβληθείς. Κι απ’ τα καδρόνια που κρατιέσαι χτυπάς χωρίς σκοπό τα αδέλφια σου κι αλύπητα τα σφάζεις στο όνομα μιας άλλης δυναστείας της ίδιας εξουσίας που τώρα πολεμάς. Δεν ξημέρωσες ούτε σήμερα γιατί ήρθες με ενότητα να μοιραστείς μα τη διχόνοια έσπειρες και στ’ όνομα...

[Αλαφροΐσκιωτο] της Ελένης Ψαρουδάκη

[Αλαφροΐσκιωτο] της Ελένης Ψαρουδάκη

Και σε είδα να με κοιτάζεις με βλέμμα που πρόδιδε ανασφάλεια και ‘γω από την άλλη ήξερα ποια προβλήματα μου ήθελα να σου κρύψω. Και μέσα στην απομυθοποίηση των πραγμάτων σε ερωτεύτηκα γιατί ενώ είδα πόσο μικροσκοπικοί είμαστε σαν πηλός ακατέργαστος οι δυνατότητές μας καθώς εμείς μόνο την απεραντοσύνη μας μπορούμε ψηλά να πλάσουμε. Και...

[Το Φαίνεσθε και το Είναι] της Ελένης Ψαρουδάκη

[Το Φαίνεσθε και το Είναι] της Ελένης Ψαρουδάκη

Αφήνεις πίσω σου το χρόνο να κυλάει. Σαν εκκρεμές διακοσμητικής αξίας μοιάζεις που από μια πρόκα κρέμεται του σφυριού σου η δειλία εσχάτη προδοσία στον ανώτερο εαυτό σου. Και όπως προχωρούν οι δείκτες σελιδοδείκτες βάζεις κάνοντας παύση τη ζωή σου. Σφηνωμένος και διχασμένος σε έναν λευκό τοίχο που κάποτε χρωμάτιζε την μοναδικότητα σου. Μα εσύ...

[Σε διάλεξα] της Σώτης Καλλίας

[Σε διάλεξα] της Σώτης Καλλίας

Σε διάλεξα Μπορώ κ σε σκοτώνω Πετάω στην άβυσσο όλες τις εφήμερες σκέψεις σου κ προσεκτικά σε κλείνω σε πολύτιμου κειμήλιου δοχείο για να σε αναστήσω οταν θα είναι ώρα. Βάζω το καλό μου φόρεμα κ μαζί σου περπατώ στους δρόμους της πόλης Κινούμαι στα στενά κατεβαίνω στα υπόγεια Σαν το δικό σου έχω φυλαγμένα...

[ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ] της Βασιλικής Δραγούνη

[ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ] της Βασιλικής Δραγούνη

Ζωντανεύοντας μνήμες από θραύσματα παιδικής ηλικίας γεμάτης από μέρη και φόβους και δάκρυα και πρόσωπα ξεχασμένα -αυτός, αυτός κι αυτός που σε προσπέρασε ξεχνώντας- εσένα, που είσαι τόσο μικρός και πρέπει να πας εκεί όπου η ζωή σε οδηγεί και όλοι οι δρόμοι προς το κέντρο του εαυτού περνούν από αυτά τα θαμπά πρόσωπα και...

[Κομματάκι του παζλ] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

[Κομματάκι του παζλ] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

Πλησιάζουν ξημερώματα Κάθομαι βουβή χάμω στην κουρελού δίπλα στο τζάκι και ταξιδεύω το βλέμμα μου στις σπίθες. Η ψυχή παγωμένη ίχνος ζεστασιάς δεν μπορεί τώρα να την τρυπήσει, παρά μόνο η θύμηση που είναι κι αυτή πια θολή και σκουριασμένη. Γιατί είμαι εδώ; Γιατί δεν είμαι εκεί; Δεν ξέρω.. Και να ήξερα πάλι εδώ θα...

[Αόρατη γέφυρα] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

[Αόρατη γέφυρα] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

Δεν κουράστηκα Το μυαλό με πάει κι εγώ ακολουθώ μαγεμένη σαν σε όνειρο Αφού κάποτε θέλησα να πατήσω σε πέτρες κοφτερές με γαντζωμένες ανεμώνες στις πτυχές τους Να διαβώ μονοπάτια που δεν άντεχαν το βάρος της βαλίτσας των σκέψεων που έσερνα μαζί μου, μήτε τα σύννεφα ονείρων πασπαλισμένα με στάχτη και χρυσόσκονη που κρέμονταν απ’...

[Περί έρωτος πρόκειται] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

[Περί έρωτος πρόκειται] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

Έρωτα Αχ εσύ που την ψυχή μου παιδεύεις εσύ που στην καρδιά μου δίνεις απανωτές βελονιές πάψε πια μαύρα σύννεφα θλίψης κάτω απ’ τη μύτη μου να βάζεις, έχω ήδη αντέξει πολλά κι άλλα τόσα. Βαριά πετράδια στη χολή κουβαλάω, λίθους από άμμο, αλάτι και ψέμα ακαθόριστου σχήματος Κάποιοι με αιχμηρές γωνίες που γδέρνουν τα...

[Στρατιωτάκια της νύχτας] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

[Στρατιωτάκια της νύχτας] της Λιλιάννας Σουλτανάκη

Ξύπνησα λίγο μετά τα μεσάνυχτα Απ’ τα ερμητικά κλειστά παραθυρόφυλλα κατάφερνε να τρυπώσει μια στριγγλιά σκονισμένου αέρα που στ’ αυτιά μου ηχούσε τόσο λυπηρά Θύμιζε θαρρώ φθινοπωρινό μελτεμάκι και γινωμένο χούμο. Το σεντόνι σέρνεται στο πάτωμα. Ο γάτος τρίβεται στην αγκαλιά μου. Ο σκύλος γλύφει τα γυμνά μου πόδια. Έχω παρέα. Όχι, δεν έχω. Γιατί...

[Άνθρωπε] της Μιράντας Διακουμάκη

[Άνθρωπε] της Μιράντας Διακουμάκη

Σαν τον ιδρώτα θολή είναι η φτιαξιά σου και η χαρά σου ηχεί με πένθιμη φωνή και με μπερδεύει. Δήθεν φοβάσαι να πονέσεις, μα κάθε που ανατέλλει ο ήλιος νοικιάζεις ανάσες απ’ τον Κάτω Κόσμο. Σου είπαν ότι ρουφώντας σκοτάδια, κερδίζεις ζωές. Και τους πίστεψες. Ακόμα τους πιστεύεις. Με περισσή αφέλεια ξοδεύεις τον χρόνο σου...

[Η ώρα των κλειδούχων] του Νάσου Αθανασίου

[Η ώρα των κλειδούχων] του Νάσου Αθανασίου

Χθες το πρωί σου έσπασα το χέρι για να σταματήσεις να μ’ αγγίζεις και ξόφλησα. Την ίδια στιγμή που στο δωμάτιο σουλατσάρουν λιπόσαρκα φαντάσματα εγώ μαρτυρώ στην πατεία τους κρυμμένους σου καρκίνους, χορεύοντας λεβέντικα πάνω στις πλάκες που γράφουν το όνομα σου. Οι περιπτεράδες ξεπουλούν τις τελευταίες τους πλαστές τράπουλες και οι κλειδούχοι ζητούν τον...

[Ψάξιμο] του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

[Ψάξιμο] του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

Ψάχνω να με βρω στο κατακάθι του ποτού, στη στάχτη του τσιγάρου, στη λάσπη, που άφησε η βροχή στην άκρη του δρόμου. Ψάχνω να με βρω σ’ εκείνους τους παράξενους μποέμ, που φιλοσοφούν δίπλα στης πόλης τα σκουπίδια. Ψάχνω να με βρω στα περιθώρια μέσα στο τετράδιο, στις πιο τσαλακωμένες του σελίδες. Ψάχνω να με...

[Αποκριάτικο] του Ντέμη Κωνσταντινίδη

[Αποκριάτικο] του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Ήταν να μ’ έβρεις Απροετοίμαστο Στο καρναβάλι… Με κάποια μάσκα στο Κεφάλι. Ήταν να μ’ έβρεις Απροετοίμαστο Σ’ άγνωστο πλήθος… Με το ίδιο σφίξιμο Στο στήθος. Ήταν να μ’ έβρεις Απροετοίμαστο Και πάλι μόνο… Σε μια παρτίδα που Δεν σώνω. (Από την αυτοέκδοση Η ασφαλής ομήγυρη, 2015) Έργο: Mike Koubou

[Σατυρική δημιουργία] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

[Σατυρική δημιουργία] του Αλέξανδρου Κολοκυθά

Με δημιούργησες Θέτοντας τα πάντα σε μία σειρά Για να γίνω διαφορετικός Δε μου έδωσες την ευκαιρία Να επιλέξω πως θα εξελιχθώ Ξέρεις τι θα διάλεγα Ένα κεφάλι Γεμάτο κόκκινα τριαντάφυλλα Δε θέλω άλλο τα λευκά Όσο και να τα αγαπώ Μα είναι πια αργά Να βρω τη δύναμη Να τα ποτίσω Και χαίρεσαι τώρα...

[Σίσυφος] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

[Σίσυφος] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

Σε λίγα λεπτά θα τελειώσει άλλη μια βαλβίδα αποσυμπίεσης αυτής της χρονιάς. Μια μέχρι τώρα ζωή κλάμα. Αυτός ο κόσμος ο πλασμένος με αίμα, χολή κι αλάτι, γονιδιακά φέρνει τον πόνο αλγοριθμημένο επάνω του, παστωμένος ακέφαλα κοτόπουλα να τρέχουν πέρα -δώθε, μέρα τη μέρα. Αιμορραγώντας άνευ θανάτου. Γιατί με έπλασες με τόσο μικρά χέρια; Και...

[Τρεις με τέσσερις Νοεμβρίου] του Μάξιμου Τρεκλίδη

[Τρεις με τέσσερις Νοεμβρίου] του Μάξιμου Τρεκλίδη

στον Γκέοργκ Τρακλ Έναν αιώνα αργότερα, νύχτα γαλάζια, ψύχος, μοναξιά κι ακόμη φρίκη, των ιδρυμάτων τα γρανάζια αναβαλλουνε την προσωπική μου Δίκη Σαν βγαινω ελάχιστα να περπατησω νιώθω παράνομος, σα να έχω διαπράξει έγκλημα μεγάλο. Κοιτάζω πίσω το έγκλημα: να υπάρχω, τίποτε άλλο. Γνωρίζοντας καλά τον εαυτό μου: Η αυτοκτονία μοιάζει όσια καλοσύνη όπως κι...

[Προλαβαίνεις] του Αλέξη Αντωνόπουλου

[Προλαβαίνεις] του Αλέξη Αντωνόπουλου

Να προλαβαίνεις. Ούτε ένα να μη σου ξεφεύγει. Δεν υπάρχουν σωστές λέξεις γιατί οι λέξεις δεν είναι σωστές. 26 χρόνια (και κάτι) μου πήρε να το μάθω. Βιβλία με τεράστιες γραμματοσειρές παρουσιαστές με γαλάζια ρούχα δόντια βαμμένα μιλάνε για σωστές λέξεις αφού από τις λέξεις ζούνε. Άσε τις λέξεις, δεν υπάρχει χρόνος. Τόσα πολλά σού...

[Τα ποιήματά μου είναι αυτόνομα] της Τζιοζέτας Μπαλμόνε

[Τα ποιήματά μου είναι αυτόνομα] της Τζιοζέτας Μπαλμόνε

Τα ποιήματά μου είναι αυτόνομα μοναχικά δεν δρουν με άλλο ποίημα νιώθουν άβολα ανοίκεια δε μοιράζονται τη φωνή τους μ’ ένα παραπανίσιο πάθος στην αυτοπάθεια αγναντεύουν κάθε αναγνώστη ξεχωριστά χαιρετούν συνεσταλμένα περπατούν στα σοκάκια που η μνήμη γίνεται χωρίς καθυστέρηση λήθη τα ποιήματά μου απομακρύνονται μες στη σιωπή δε θέλουν άλλο πια να με θυμίζουν....

[Φως] του Νίκου Κυριακίδη

[Φως] του Νίκου Κυριακίδη

Κρατούσε ένα φαναράκι ‘’Τυφλώνομαι μετά το σεξ’’, έλεγε ‘’ακόμη και το αποτυχημένο’’ Βαθμολογούσε γρήγορα συνήθως τυφλή, όχι τυφλά. Δε μας φώτιζε, ήταν για ατμόσφαιρα Έρχονταν και κουνούπια. Έμπαινε κάθε πρωί στο λεωφορείο Σαφρίδι μάλλον, μες τα ογδόντα χρόνια του Ηρεμος μέχρι του Φίξ. Μετά έπιανε να κλείσει με μανία το στόμα Να κρύψει την οχιά...

[Στοργή] του Βασίλη Κιολέογλου

[Στοργή] του Βασίλη Κιολέογλου

Στριφογυριστές διαστρωματώσεις Εκκόλαψη και υλοποίηση Πορεία όμοια Άκαμπτος παράδεισος Απάνθισμα γιορτής Σφηνωμένη σοφία Ακινητοποιημένη συνείδηση Πυροδότηση εξέλιξης Επικέντρωση και απόδοση Σφυρηλατημένη λογική Απρόσμενη καχυποψία Απόγνωση και διασυρμός Φαντάσματα στην 3η λεωφόρο Κόρνες και ταχυπαλμίες Η επικονίαση πέτυχε Τώρα μονάχα ο αέρας Και ο ταξιδιάρης σπόρος. Έργο: Be-shan

[Απόψε ο Pablo γιορτάζει (Μέρος 2ο)] του Νάσου Αθανασίου

[Απόψε ο Pablo γιορτάζει (Μέρος 2ο)] του Νάσου Αθανασίου

O Pablo νιώθει σαν τον Θεό αυτοπροσώπως, με ένα είδος σκευοφόρου στα μάτια, που συνωστίζει αυτούς που πάνε να βρουν ένα κορίτσι και μια τραχειά ζωή. Τα βράδια πλέκει εργόχειρα και με βλαμμένους ιλίγγους διαδρομής γλιτώνει κάθε σταθμό απ’ τα κιτρινισμένα του. Όταν ο καιρός τους σκοτεινιάζει, καταμεσίς του χάους, μοιράζει τις φέτες του φεγγαριού...

[Απόψε ο Pablo γιορτάζει (Μέρος 1ο)] του Νάσου Αθανασίου

[Απόψε ο Pablo γιορτάζει (Μέρος 1ο)] του Νάσου Αθανασίου

Ο Pablo κάθε βράδυ κλείνει τα 18 και φυσά αναμμένα ρήματα. -Αχθοφορεί τους εραστές -Υπηρετεί τους δρόμους -Τσακώνεται με τ άστρα -Κόβει το φεγγάρι σε φέτες -Τις φορτώνει στην πλάτη -Και κατηφορίζει Ο Pablo νιώθει πως η διαφορά ανάμεσα στο μπορώ και το θέλω είναι ένα έγκλημα απόσταση. Έργο: Andrea Dalla Val

[Η τελευταία γκέισα της πόλης] της Πόπης Συνοδινού

[Η τελευταία γκέισα της πόλης] της Πόπης Συνοδινού

Η τελευταία γκέισα της πόλης, άναψε τα στικ και έκανε το δωμάτιο να μοιάζει με γιασεμί. Πλύθηκε με την γνωστή ιεροτελεστία που έκανε όταν ήταν να δοθεί σε έναν άντρα. Ήταν ερωτευμένη ταυτόχρονα με τρεις άντρες, κάθε ένας από αυτούς της ήταν πολύτιμος. Αν ήταν να διαλέξει δεν θα μπορούσε. Αίμα θα έσταζε από την...

[Άτιτλο] της Στέλλας Χριστοδουλοπούλου

[Άτιτλο] της Στέλλας Χριστοδουλοπούλου

Κάτι έχει πληγωθεί μέσα μου μα δεν ξέρω από πότε… βράζει και χύνεται η πληγή κόκκινα ρυάκια δεν ξέρω από πότε και τι αν την ώρα που έσπρωχνα μαζί με την μάνα μου τα σπλάγχνα της σημαδεύτηκε το στήθος μου και η αναπνοή ή αν οι πικραμένες καρδιές των προγόνων μου ημιτελείς και αχόρταγες διψασμένες...

[Βάθος μετρό] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[Βάθος μετρό] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Νύχτα Όχι βαθιά Αλλά λίγο μετά τις δέκα Δέκα ζευγάρια πόδια κυκλοφορούν λιγοστά εξαιτίας του παγωμένου αέρα Αέρας κρυστάλλινος καθάριος Σε εξαγνίζει από τις αμαρτίες του καλοκαιριού Σου ανακουφίζει τα εγκαύματα Εγκαύματα που λιώνουν πάνω στον πάγο Παίρνοντας παραμορφωμένα σχήματα σε αργό ρυθμό Ώσπου στο τέλος Γίνονται καπνός Όλα εξαφανίστηκαν Σαν να μην υπήρξε το...

[Πραγματικότητα καὶ Μύθος] του Δημήτρη Γαλάνη

[Πραγματικότητα καὶ Μύθος] του Δημήτρη Γαλάνη

Ἡ πραγματικότητα εἶναι θηλυκοῦ γένους· ὁ μύθος ὅμως, ἂν καὶ ἀρσενικός, δὲν ἔχει ἴχνος ἀρρενωπότητας ἀκόμη κι ὅταν ἱστορεῖ σφαγὲς ἢ μᾶς μιλάει γιὰ τὸν Σίσυφο γιὰ τοὺς συντρόφους στὸν βυθὸ τῆς θάλασσας ἢ ἀκόμη, καὶ γιὰ πέτρες ποὺ κατρακυλᾶνε μακριὰ ἀπὸ τ᾿ ἀγριόχορτα τοῦ λόφου ποὺ ἀνεβαίνουμε. Ἡ πραγματικότητα εἶναι γένους θηλυκοῦ ὅπως ἡ...

[Θαλασσινάκι] του Μάνου Μιχαηλίδη

[Θαλασσινάκι] του Μάνου Μιχαηλίδη

και μόνος πια σ’ ένα παγκάκι μικρή θαλασσινή σπάω τα κύματα μαλλιά σου σε ανασφάλεια αλγεινή και όσα χαλάσαμε μαζί μια ανάσα μακριά, τα χέρια αν κάναμε κουπιά. *Έχει εκδώσει τη συλλογή Είδα Μέρα Μόνο με Πλήθος, (Γαβριηλίδης 2012) Έργο: Irena Sophia

[Ο ἐ.ᾷυτός κι η ἐ.ᾷυτή] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

[Ο ἐ.ᾷυτός κι η ἐ.ᾷυτή] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

Ήρθε η ζωή και έτριψε τα σώματα αυτής της πλάσης σε ξένες αγκαλιές, σα σκόρδο σε καυτό, τραχύ ψωμί, ώσπου καράβια με κυπαρισί πανιά έφτασαν και τα έζωσαν κυκλικά, για συντροφία. Αυτή, απέφυγε το παντελές χάδι της νέας αλλαγής καθότι είχε κουραστεί να γεννάει τα δύσμορφα μωρά των παρελθόντων μνηστήρων της, που ήταν και δικά...

[Μια στιγμή στο τώρα] της Βίκυς Παπαδοπούλου

[Μια στιγμή στο τώρα] της Βίκυς Παπαδοπούλου

Η βροχή στο τζάμι Ποίηση με ήχους και υγρασία Στο νοτισμένο χώμα Μιας καλοκαιρινής συνάντησης… Άνοιξα το παράθυρο Και η μυρωδιά του βρεγμένου Ρόδου με συνεπήρε Θεέ μου! Τι έμπνευση! Οι λέξεις αναρχικές Αναρριχούνται στη γλώσσα Ίδιες φύλλα πλατάνου Θροίζουν στα ρυάκια… Και το μόνο που ήθελα να σου πω είναι ότι βρέχει και έχω...

[ΠΑΣΧΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[ΠΑΣΧΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Κάθε Πάσχα ξαναζώ τον θάνατο μου. Οι πένθιμες καμπάνες, η βαριά μυρωδιά από το λιβάνι, οι ακαταλαβίστικες ψαλμωδίες, μου υπενθυμίζουν μια υποχρέωση που έχω να κάνω. Να τιμώ την ανάσταση και την περιφορά του επιταφίου με τα καλοφορεμένα μου ρούχα μαζί με όλους τους άλλους. Κάθε φορά το προσευχητάρι καίει τα χέρια μου. Τη στιγμή...

[ΑΣΦΑΛΕΙΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[ΑΣΦΑΛΕΙΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Η ασφάλεια του να μένεις κάπου η ασφάλεια για την ασφάλεια. Τα λεφτά πεταμένα στο τραπέζι δίχως λόγο ή λάθος… είναι εκεί για να σου ηρεμούν το βλέμμα σου, εκεί παρ’ όλο που ο χρόνος τους για χρήση είναι σε αναμονή ή έχει λήξη. Βγαίνεις, πηγαίνεις super market, ψωνίζεις τρόφιμα, πηγαίνεις στο περίπτερο για εφημερίδες,...

[ΑΚΙΝΗΣΙΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[ΑΚΙΝΗΣΙΑ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Σκεπάστε τον ήλιο Όλα σήμερα πρέπει να σταματήσουν Δώστε την εντολή Σταματήστε τον χρόνο Διακόψτε για λίγο την ανάσα σας Σταθείτε λιγάκι ακίνητοι Και σκεφτείτε ότι πέθανε η αγάπη Μετά μπείτε στην λήθη για να ξεχάσετε ξυπνήστε και αρχίστε τα πάντα από την αρχή Μήπως η αγάπη ξανά επινοηθεί. Έργο: Αλεξάνδρα Μαράτη

[ΜΕΛΙΣΣΕΣ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[ΜΕΛΙΣΣΕΣ] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Αργοκίνητες χοντρές μέλισσες Αργά πετούν δίπλα σου Βουίζουν Και σε σκουντάνε θέλοντας να σου πουν πόσο μάταιη είναι η ζωή μας κ πόσο καλύτερα να σαι μέρος της φύσης παρά του πολιτισμού. Περπατώ τη νύχτα στην πόλη Είναι τόσο γλυκιά η εφορία της το βράδυ που λιγώνομαι Κοιτώ τα αστέρια Κάθονται πάνω στους ώμους μου...

[Νοσταλγία] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[Νοσταλγία] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Θέλεις να νοσταλγήσουμε μαζί; Εγώ θα νοσταλγήσω καράβια, θάλασσες και ζεστές αχτίνες καλοκαιρού Εσύ νοστάλγησε τις δικές σου εποχές Εγώ θα νοσταλγήσω ζωές γραμμένες από μυθιστορήματα και ταινίες Εσύ νοστάλγησε την δική σου ζωή Εγώ θα νοσταλγήσω έρωτες απλούς και δυνατούς όπου καταλήγουν σ’ ένα αγκαζέ και σ’ ένα στήριγμα ώμου. Εσύ νοστάλγησε το δικό...

[Φεγγάρι] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

[Φεγγάρι] της Μαρίας Ευθυμίας Γιαννάτου

Περίεργο φεγγάρι απόψε Σα σιδερένιος δίσκος Θα το δαγκώσω για να δω αν ζω σε όνειρο Μέταλλο η γεύση του Λες κ ο θεός αγόρασε τα όνειρα μας με πενταροδεκάρες. Έργο: Χριστίνα Τσέβη

[Πως είναι ποίηση, λοιπόν, αυτά;] της Βέρας Ι. Φραντζή

[Πως είναι ποίηση, λοιπόν, αυτά;] της Βέρας Ι. Φραντζή

Γράφουμε όλοι ποιήματα. Είμαστε όλοι ποιητές. Καλό είναι αυτό. Ποίηση υπάρχει παντού. Η ποίηση ειναι μέσα μας. Είναι κινητήριος δύναμη. Είναι καταφύγιο. Μα μερικοί όταν γράφετε για φύση, γράφετε σαν τους αστούς που βλέπουν τοπία μονάχα σε καρτ ποστάλ. Εγώ θέλω κλωνάρια φρεσκοκομμένα κάτω από τα ρουθούνια μου. Και όταν γράφετε για έρωτες, δεν τους...

[Το “σε λίγο”] του Μιχάλη Ντόμπια

[Το “σε λίγο”] του Μιχάλη Ντόμπια

Βιάζομαι. . ..Γιατί;. . .θα ‘ρθεί η γιορτή . . .θα’ μαι στο κλουβί τριγύρω αριθμοί που χαλάνε τη ζωή, μιας και αυτοί φεύγουν το πρωί ξέροντας ότι η στιγμή είχε αποτυπωθεί, σε οθόνες και tv. Μάτια αυτιά και χέρια γεμάτα από ροές συμπαντικές χρόνος τρέχει στη γη κατεβαίνουν με βάρος αδειανό ψάχνοντας θλίψη, οργή...

[Κάλυψα με χώμα] του Μιχάλη Ντόμπια

[Κάλυψα με χώμα] του Μιχάλη Ντόμπια

Κάλυψα με χώμα τη στοργή σου να μονώσω την αμοιβαία σπατάλη Να θωρακιστώ από τις βλέψεις του παρόντος Άρρωστη ματαίωση, βρόχη που δεν έπεσε, θυσιάζοντας τους καρπούς στους βωμούς τη λήθης. Τώρα μόνος στη σπηλιά μηρυκάζω την απώλεια του χρόνου. Έργο: Jake Blake

[Να βγαίνεις απ΄το όνειρο] του Μιχάλη Ντόμπια

[Να βγαίνεις απ΄το όνειρο] του Μιχάλη Ντόμπια

Να βγαίνεις απ΄το όνειρο σημαίνει να περπατάς μόνος στη βροχή πλά’ι’ σε αγνώστους με τα βλέμματα να ξεσπούν στο πάτωμα και να ζεις με τα άκρα λιωμένα στο κενό σύννεφο του μυαλού. Έργο: Dima Rebus

[Είδα το σώμα μου,] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

[Είδα το σώμα μου,] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

αερόστατο, πάνω από νεκρή γη. Στο δεξί μου χέρι καρφίτσα, στ’ αριστερό μπάλωμα. Τους ζήτησα να μου τα δέσουν πίσω απ’ την πλάτη. Είδα, και εκείνους. Να σ’ ανοίγουν σαν ηλιοτρόπιο. Να αφαιρούν χειρουργικά τον πυρήνα. Να κλέβουν, ό,τι είχες φωτεινότερο. Όταν τελείωσαν μαζί σου, ξαπλωμένο σε κάποια εχθρική, για το δέρμα σου, επιφάνεια, σ’...

[Αθήνα, τώρα (και Χθες)] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

[Αθήνα, τώρα (και Χθες)] της Ναταλίας Κατσιμίγα Φίλια

Στις μονοκατοικίες, οι νοικοκυρές ανακατεύουν το κατακάθι με ευλάβεια , να αλλάξουν τύχη. Το γυρίζουν ανάποδα. Το κοιτάνε λοξά. Η ερμηνεία παραμένει ίδια: Καταραμένη ανέχεια. Δεν έχω χρόνο γι αυτή την υπόθεση, κανείς δεν έχει. Μα οι ώρες να καλύψουμε παραμένουν άπειρες. Και έτσι δώδεκα το μεσημέρι περιφερόμαστε σαν τα περιστέρια, γύρω απ’ την πλατεία...

[Ιδανική κοινωνία] της Τατιάνας Κατερίνας Θωμαΐδη

[Ιδανική κοινωνία] της Τατιάνας Κατερίνας Θωμαΐδη

Δυναμική Πανσέληνος Επιθετική ενέργεια Εξέγερση Καθώς πλανητικές εισβολές εκτελούν το φόβο του αγνώστου Η Ύπαρξη ανατρέποντας Θυσίες ζωής ζώσας στου «σπιτικού» το τέλμα Φλεγόμενη στις πυρκαγιές της αλήθειας η «κοινωνική αποκατάσταση» Παραβιασμένοι μέσοι όροι για χάρη άκρων αγχωτικών ελατηρίων Ξεχαρβαλωμένου επαρχιωτισμού σακατευτικά ελάσματα Ανατροπές μίζερων συζυγικών κλινών κλισέ μυαλών μητέρων – συζύγων διαπομπεύονται στους δρόμους...

[Υπόγειο απόγευμα] της Τατιάνας Κατερίνας Θωμαΐδη

[Υπόγειο απόγευμα] της Τατιάνας Κατερίνας Θωμαΐδη

Υψηλά ενοχικά φορτία Ξεσπάσματα στις αρτηρίες Βρεγμένοι δρόμοι καρδιάς κατασπαραγμένης Τα πολλά προσωπεία και η αδεξιότητά μου Σε ρόλους «λίγης» με σκηνικό σκουπίδια Σε θέατρο – κάτεργο ψυχής. Το ειλικρινές μου κλάμα ήχος αφιέρωσης πειρατικού ραδιοσταθμού Μπερδεμένα ραδιογωνιόμετρα Ομιχλώδεις ατμόσφαιρες σε κόντρα με τ’ άδειο τίποτα Κουμπιά ελεγχόμενα ανίκανα να εξουδετερώσουν τη μοναξιά μας τη...

[Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα,] της ‘Ελενας Πολυγένη

[Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα,] της ‘Ελενας Πολυγένη

εκείνο το κόκκινο πλοίο που φωτίζεται ξαφνικά τη νύχτα, καθώς εκτινάσσεται απ’ τις στάχτες των πόθων μας στον πλατύ γιαλό. Οι αναλαμπές του φτάνουν μέχρι τις όχθες μας υπενθυμίζοντας με τόσο καταλυτικό τρόπο την αδυναμία να συρθούμε προς τα κει. Και τ’ όνομά του παρομοιάζεται με μια λέξη που αντιστοιχεί στον έρωτα, το μόνιμο τίτλο...

[Κατά συρροήν δολοφόνοι] της ‘Ελσας Αργυρού

[Κατά συρροήν δολοφόνοι] της ‘Ελσας Αργυρού

Μέσα σε κάμαρες κλειστές κάμερες ανοιχτές, μάτια σκληρά περιεργάζονται το υποψήφιο θύμα σαν θάλασσας τυχαίο μαύρο κύμα σε νεκρικό άσπρο μάρμαρο, σε ερώτων άσπρο μνήμα Γδύνονται σώματα άγνωστα Με τις ψυχές ντυμένες βιάζοντας καταπίνουν ζωής μικρές στιγμές Σκοτώνοντας φιλιά, σκοτώνοντας το βλέμμα Θυσιάζοντας ζωές σε ηδονών βωμούς Σβήνουν τo φως, να βλέπουν δεν αντέχουν …...

[Γιασεμί και Πικραμύγδαλο] της Ματίνας Παπαγεωργίου

[Γιασεμί και Πικραμύγδαλο] της Ματίνας Παπαγεωργίου

Αχ! Η Νύχτα πνέει βαρύ τ’ άρωμά σου Το χυμό σου Αχ! το ζήλεψε η αυγή Γιασεμί και Πικραμύγδαλο Αχ! Η θάλασσα το μάγεψε τ’ όνειρό σου Αχ! Καράβια το ταξίδεψαν μακρυά Γιασεμί και Πικραμύγδαλο Αχ! Κι εγώ πως δε θα ζήσω ονειρεύτηκα Αχ! Με δάκρυα μυρωμένα σε αλείβω Γιασεμί και Πικραμύγδαλο Αχ! Με μάγια...

[Φλαμίνγκο] της Ειρήνης Μαργαρίτη

[Φλαμίνγκο] της Ειρήνης Μαργαρίτη

Τη λέγαν Μίλλυ Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο Πολλά χρόνια Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος Ροζ από την κορφή ως τα νύχια Τραγούδια δεν ήξερε άλλα Εκτός από τον αέρα Πότε από εδώ πότε από εκεί Κανέναν λένε δεν αγάπησε Εκτός από τα σύννεφα Κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά Τι έκσταση Να νιώθεις τα χιλιόμετρα...

[*] της Έλενας Πολυγένη

[*] της Έλενας Πολυγένη

Μπαμπά σε αγαπώ Κι ας επιστρέφω εκδικητικά Την όψη των νιάτων σου Με μια μορφή απείρως περισσότερο Θλιμμένη. Για σένα Απογοήτευση, για μένα όμως Πόνος. Ισως όμως η χαρά να είναι Μεγαλύτερη. Ποιος ξέρει Λησμόνησε το σώμα μου Τις παιδικές του μνήμες Ως συμπεριφορές τις καθιέρωσε Και απειλείται. Εχει ατροφήσει η θέλησή μου Και καταπιεσμένη...

[ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ] της Ελίζας Μπάκου

[ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ] της Ελίζας Μπάκου

Και μετά από εκείνη τη κραυγή τίποτα δεν έιχε νόημα. Ο κόσμος σπάει σε λεπτά, διάφανα κομμάτια και ανασυντίθεται στη μορφή σου, σ’ εκείνη τη ρυτίδα δίπλα στα χείλη σου, στο λευκό δέρμα κάτω από τα μάτια σου. Και οι λέξεις δε βρίσκουν το νόημά τους γιατί όλα περιστρέφονται γύρω από την ολοκληρωμένη συμβατότητα που...

[Οι ποιητές του βυθού] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

[Οι ποιητές του βυθού] του Γιώργου Ερνέστο Μουρελάτου

Καλύτερα στο βάθος κι ας μη φαινόμαστε. Όποιος βουτάει θα μας δει. Σα ξεχασμένα αγάλματα ναυαγίου, μ’ ένα μαρμάρινο χαμόγελο στα χείλη και ήσυχοι εκεί κάτω, σχεδόν ανενόχλητοι να δουλεύουμε και να περιμένουμε. Όταν το φως θα μας χτυπάει σκληρά κι αλύπητα εμείς θα λάμπουμε στου χρόνου το σεντόνι, λευκοί, χρυσοί κι εν υπνώσει, σα...